ಹದಿಹರೆಯದ ಮಗುವಿನ ಬೇಜಾರು ಹೋಗದಿದ್ದಾಗ

ಸುನೀತಾಗೆ ಇದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಅವಳ ಮಗ ರೋಹನ್‌ಗೆ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷ. ಅವನು ರಾತ್ರಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೊರಗೆ ಬರೋದನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ತಂಗಿ ಮೇಲೆ ರೇಗಿದ. ಭಾನುವಾರ ತುಂಬಾ ತಡವಾಗಿ ಏಳ್ತಿದ್ದ, ಶಾಲೆ ಇರೋ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಬರದೆ ಎಚ್ಚರವಾಗೇ ಬಿದ್ಕೊಂಡಿರ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಇಳಿದ್ವು, ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡೋದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ. ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಅವಳು ಕೇಳಿದಾಗ, "ಏನಿಲ್ಲ" ಅಂದು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕ್ಕೊಂಡ.

ನಿಮ್ಮ ಕಥೆಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೀಗೇ ಇರಬಹುದು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿರಬಹುದು, ಇಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಮಗು ನಿಮಗೆ ಭಯ ಆಗೋ ಹಾಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಾ ಏನೋ ಬದಲಾಗಿದೆ ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಭಾರವಾದ ಅನಿಸಿಕೆ ಬರೀ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಇರಬಹುದು. ಒಂದು ಉಸಿರು ತಗೊಳ್ಳಿ. ಇವತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳು ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಮೊದಲು ಬೇಕಾಗಿರೋದು ಎಲ್ಲ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರೋ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಅಲ್ಲ, ಹತ್ತಿರವೇ ಉಳಿಯೋ ತಂದೆ ತಾಯಿ.

ಈಗ ನೀವು ಕೂತಿರೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂತಿರೋ ಒಬ್ಬರೇ ಪೋಷಕರು ನೀವಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ. ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಕೂತು, ಹೋಗದೇ ಉಳಿಯೋದು ಹದಿಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಇದು ಬಹಳ ಸಲ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳಲ್ಲ, ಬಹುಶಃ ಇದು ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇರಬಹುದು. ತುಂಬಾ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲಿ ಇದು ಸಿಡಿಮಿಡಿಯಾಗಿ, ಇಲ್ಲಾ ಮನೆಯವರಿಂದ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯೋದಾಗಿ ಕಾಣಿಸ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ.

ಇದನ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸ್ಕೊಳ್ಳಿ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವನೆ ಇದನ್ನ ಮುಳುಗಿಸೋಕೆ ನೋಡುತ್ತೆ. ಹದಿಹರೆಯದ ಮಗು ಬೇಜಾರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ ಅಂದ್ರೆ, ನೀವು ಸೋತಿದೀರಿ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಅದು ಸಾಕ್ಷಿ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತೆ: ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಬರಬಹುದಾದ ಒಂದು ಸಾಧ್ಯತೆ, ಮತ್ತು ಒತ್ತಡ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಕಾಡಿಸೋದು, ರೇಗಿಸೋದು, ಇಲ್ಲಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಬಿಗುವಿನ ವಾತಾವರಣ. ಇದು ನೀವು ಮಗುವನ್ನ ಬೆಳೆಸಿದ ರೀತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಬೇಕು ಅಂತಲೇ ಕಷ್ಟ ಕೊಡ್ತಿರೋದೂ ಅಲ್ಲ.

ಇದು ಎಷ್ಟು ಗಂಭೀರ ಅಂತ ನೀವೊಬ್ಬರೇ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಮಾದರಿಗೆ ನೀವು ಕೇಳಬಹುದಾದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಹೆಸರು ಡಿಪ್ರೆಶನ್ (ಖಿನ್ನತೆ). ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಹೊಂದುತ್ತಾ ಇಲ್ವಾ ಅಂತ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮಾತ್ರ ಹೇಳೋಕೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿನೂ ಹಚ್ಚಲ್ಲ. ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ನೋಡೋಕೆ, ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ಆಗೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಂದಿಸೋಕೆ ಇದು ನಿಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತೆ.

ಹದಿಹರೆಯದ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸರಿಯೋದು ಸಹಜ. ಅವರಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಖಾಸಗಿತನ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಜಾಸ್ತಿ ಸಮಯ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯ ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ದಿನದ ನಂತರ ಮುಖ ಊದಿಸ್ಕೊಂಡು ಇರ್ತಾರೆ, ವಾರದ ಕೊನೆಗೆ ಸರಿ ಹೋಗಿರ್ತಾರೆ. ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳೆಯೋ ರೀತಿ, ಅದನ್ನ ಸರಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಹೋಗದೇ ಉಳಿಯೋ ಬೇಜಾರು ಬೇರೆ ತರ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೆಲುವಾಗಿ, ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗೆ ಕುಸಿಯಬಹುದು, ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ದಿನ ಅಂದ್ರೆ ಅದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅಂತ ಯಾವಾಗಲೂ ಅರ್ಥ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕಾಣಿಸೋಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಡ್ತಿದ್ದ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಸಂಗೀತ, ಇಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು. ಸುಳಿವು ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ದಿನ ಅಲ್ಲ, ಹೋಗದೇ ಉಳಿದು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹರಡೋ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆ.

ಇದರ ಜೊತೆ ಬೇರೆ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ ಬರಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಬರದೇ ಇರಬಹುದು, ಇಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಹಸಿವು ಕಡಿಮೆ ಆಗಬಹುದು, ಇಲ್ಲಾ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಬಹುದು. ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಸ್ತಾಗಿರೋ ಹಾಗೆ ಕಾಣಬಹುದು, ಇಲ್ಲಾ ಓದಿನ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೊಡೋಕೆ ಕಷ್ಟ ಆಗಬಹುದು. ಕೆಲವರು ತಲೆನೋವು ಇಲ್ಲಾ ಹೊಟ್ಟೆನೋವು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಇದನ್ನ ನೀವು ಬಗೆಹರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೆಳಗಿನ ಚಿತ್ರ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋದಕ್ಕಷ್ಟೇ.

ಹದಿಹರೆಯದವರು ಇದನ್ನ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳೋಕೆ ಆದಾಗ, ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಾ ಶ್ರಮದ ಕೆಲಸ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ಮೊದಲು ಮಜಾ ಕೊಡ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳು ಈಗ ಸಪ್ಪೆ ಅನ್ನಿಸ್ತವೆ. ತಮಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆಯೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು, ಇಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲರ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಸಿ ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನೋ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವನೆ ಬರಬಹುದು. ಇಂಥ ಯೋಚನೆಗಳು ಬೇಜಾರಿನ ಒಂದು ಭಾಗ, ಮತ್ತು ಬೇಜಾರು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಇವೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗೋ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.

ನೀವು ಹೇಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸ್ತೀರಿ ಅನ್ನೋದನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸೋ ಭಾಗ ಇದು. ನಿಮಗೆ ಕಾಣೋ ಸಿಟ್ಟು, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಹೆಸರಿಸೋಕೆ ಆಗದ ನೋವು ಆಗಿರಬಹುದು. ಊಟದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ರೇಗೋ ಮಗು, ದಿನವಿಡೀ ಏನೋ ಭಾರ ಹೊತ್ಕೊಂಡು ಸೋತು ಸುಣ್ಣ ಆಗಿರಬಹುದು. ಒಳಗಿರೋ ನೋವು ಕಂಡ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸಿಟ್ಟು ಮೆತ್ತಗಾಗಬಹುದು. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಜೊತೆ ಜಗಳ ಆಡೋ ಬದಲು, ಅವರ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡೋಕೆ ಆಗುತ್ತೆ.

ಇದು ಏನಲ್ಲ ಅಂತ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳೋದು ಒಳ್ಳೇದು. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಸೋಮಾರಿತನ ಅಲ್ಲ, ದುರ್ಬಲತೆನೂ ಅಲ್ಲ. ಇದನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನ ಅಂತ, ಇಲ್ಲಾ ಶಿಸ್ತಿನ ಕೊರತೆ ಅಂತ ಕರೆದ್ರೆ, ಆಗ್ಲೇ ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗಿರೋ ವಿಷಯದ ಜೊತೆ ಆ ಮಗು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತೆ. ಹಾಗೇ, ತಾನಾಗೇ ಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಆಸೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು, ಡಾಕ್ಟರ್ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನೋಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾದು ಕಳೀಬೇಕಾದ ವಿಷಯನೂ ಇದಲ್ಲ.

ನೀವು ಏನು ಹೇಳ್ತೀರಿ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ಹೇಗೆ ಕೇಳಿಸ್ಕೊಳ್ತೀರಿ ಅನ್ನೋದು ಜಾಸ್ತಿ ಮುಖ್ಯ. ಮುಖಾಮುಖಿ ಅಲ್ಲ, ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇದ್ದು ಮಾತಾಡಿ ನೋಡಿ: ಕಾರಲ್ಲಿ, ವಾಕ್ ಹೋಗುವಾಗ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವಾಗ. ಬುದ್ಧಿವಾದ ಬೇಡ, ನೆಂಟರ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸೋದೂ ಬೇಡ. ನೀವು ಶಾಂತವಾಗಿ ಎದುರುಗೊಂಡ್ರೆ, ಕಷ್ಟದ ವಿಷಯಗಳನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದು ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ನಿಮಗೆ ಶಾಂತ ಅನ್ನಿಸಲೇಬೇಕು ಅಂತಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೇ ಇರುವಷ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿ ನಡ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಸಾಕು.

ತುಂಬಾ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಇರೋ ಒಂದು ಭಯ ಇದು: ಬದುಕು ಮುಗಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋದರ (ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ) ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಆ ಯೋಚನೆಯನ್ನ ಮಗುವಿನ ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿದ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತ. ಸಂಶೋಧಕರು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನೋಡಿದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ, ಜನರನ್ನ ಬದುಕು ಮುಗಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋ ಯೋಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಯೋಚನೆಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಮೆಲ್ಲಗೆ, ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳೋದು, ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಎಷ್ಟೋ ದಿನದಿಂದ ಕಾಯ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಬಾಗಿಲನ್ನ ತೆರೆಯಬಹುದು.

ಹಾಗಾಗಿ ಸರಳವಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿ. ನೀವು ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದು: "ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನೀನು ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರಲ್ಲಿ ಇರೋ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೀಯ, ಮತ್ತು ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ನಿಜ ಹೇಳು, ಹೇಗಿದೀಯ?" ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಹೋದ್ರೆ, ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ: "ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಜಾರಾದಾಗ, ಜನರಿಗೆ ಬದುಕಿರೋದೇ ಬೇಡ ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆಗಳು ಬರುತ್ತೆ. ನಿನಗೆ ಅಂಥ ಯೋಚನೆಗಳು ಬರ್ತಿವೆಯಾ?" ಆಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿ. ಉತ್ತರ ಹೌದು ಅಂತಾದ್ರೆ, ಶಾಂತವಾಗಿರಿ, ಮಗು ಜೊತೆನೇ ಇರಿ, ಮತ್ತು ಅದೇ ದಿನ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯಿರಿ. ಹೇಗೆ ಅಂತ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ತೋರಿಸುತ್ತೆ.

ಒತ್ತಡದಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಿ. ಮುಳುಗ್ತಿರೋ ಮಗು ಓದಿ ಓದಿ ಇದರಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ, ಗುರಿ ಟಾಪ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಅಲ್ಲ. ದಿನವನ್ನ ದಾಟೋದೇ ಗುರಿ. ಬೇಕಾದ್ರೆ ಶಾಲೆ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲಾ ಕೋಚಿಂಗ್ ಸೆಂಟರ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು ಹೊರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಮುಂದಿನ ವರ್ಷಗಳನ್ನ ಅದು ಕಾಪಾಡಬಹುದು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ರ್ಯಾಂಕ್‌ಗಿಂತ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಮೊದಲು.

ಆಮೇಲೆ ದಿನವನ್ನ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇಡಿ. ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗಳಿಗೆ ಇರೋ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಹೀಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತೆ: ಊಟಕ್ಕೆ, ನಿದ್ದೆಗೆ ನಿಯಮಿತ ಸಮಯ, ಸ್ವಲ್ಪ ದೈಹಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆ, ಮತ್ತು ಮೊದಲು ಖುಷಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆ ಮಗುವನ್ನ ಮೆಲ್ಲಗೆ ವಾಪಸ್ ಕರೆತರೋದು. ಕರೆಯಿರಿ, ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಜಗಳ ಇಲ್ಲದೆ ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗೋ ಆಹ್ವಾನವನ್ನ ಒಪ್ಕೊಳ್ಳೋದು, ಬುದ್ಧಿವಾದಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಭ.

ಇನ್ನೊಂದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಹೆಜ್ಜೆ ಇದೆ. ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಮಗು ತನಗೆ ತಾನೇ ನೋವು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಬಳಸಬಹುದಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಸಿಗೋದನ್ನ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ತಡೆಯೋ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಿರೋ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ತರದ ಹೆಜ್ಜೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ತಡೆಯೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ ಅಂತ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಇದರ ಅರ್ಥ ಏನು ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಡಾಕ್ಟರನ್ನ ಕೇಳಿ. ಇದನ್ನ ಶಾಂತವಾಗಿ, ಯಾವ ಗದ್ದಲವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿ, ಕಾಳಜಿಯಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಆರೋಪವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ.

ಇದರ ಜೊತೆ ಬದುಕ್ತಿರೋ ಪೋಷಕರು ಸತತ ಚಿಂತೆ, ತುಂಡು ತುಂಡಾದ ನಿದ್ದೆ, ಮತ್ತು ಸುಮ್ಮನಾಗದ ಮನಸ್ಸು ಹೊತ್ಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಕೆಲವರು ತಾವು ಆಡಿದ ಪ್ರತಿ ಕಠಿಣ ಮಾತನ್ನ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸ್ಕೊಳ್ತಾ, ಅಪರಾಧಿ ಭಾವನೆನೂ ಹೊತ್ಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ. ಅದು ಬಲಹೀನತೆ ಅಲ್ಲ. ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಕಾಣೋದೇ ಹೀಗೆ. ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗಳಿಗೆ ಇರೋ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನ ನೋಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ಪೋಷಕರಿಗೂ ಅವರ ಸ್ವಂತ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಆಸರೆ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತೆ. ನಿಮಗಾಗಿ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯೋದು ಸ್ವಾರ್ಥ ಅಲ್ಲ; ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋದರ ಒಂದು ಭಾಗ ಆಗಬಹುದು.

ಮೂರು ಸರಳ ಸತ್ಯಗಳನ್ನ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಇದು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಆದದ್ದಲ್ಲ. ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಇದನ್ನ ಗುಣ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ನೀವು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು, ಮತ್ತು ನೀವು ಹೇಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸ್ತೀರಿ ಅನ್ನೋದು ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಮುಖ್ಯ. ನಿಮ್ಮ ಪರವಾಗಿರೋ ಒಬ್ಬರನ್ನ ಹುಡುಕಿ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿ, ಅಕ್ಕ ಇಲ್ಲಾ ತಂಗಿ, ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದ ಭಾಗವನ್ನ ಅವರ ಹತ್ರ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ. ಮೌನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಇನ್ನೂ ಭಾರ ಆಗುತ್ತೆ, ಹಂಚ್ಕೊಂಡಾಗ ಹಗುರ ಆಗುತ್ತೆ.

ಒಟ್ಟು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋ ಧ್ವನಿಗಳು ಜಾಸ್ತಿ. ನೆಂಟರು ಫೋನ್ ಮೇಲೆ, ಶಾಲೆ ಮೇಲೆ, ಇಲ್ಲಾ ನೀವು ಮಗುವನ್ನ ಬೆಳೆಸಿದ ರೀತಿ ಮೇಲೆ ತಪ್ಪು ಹೊರಿಸಬಹುದು. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ಅಂತ ಕೆಲವರು ಹೇಳಬಹುದು. ನೀವು ಪ್ರತಿ ವಾದವನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ, ಸ್ಥಿರವಾದ ಮಾತು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ: "ನಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಈಗ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಾವು ಸಹಾಯ ತಗೊಳ್ತಿದೀವಿ." "ಜನ ಏನಂತಾರೆ" ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಜಾಸ್ತಿ ಮುಖ್ಯ.

ಮನೆಯ ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರಿಗೆ ಏನೋ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದು. ಅವರಿಗೆ ಭಯ ಆಗಬಹುದು, ಇಲ್ಲಾ ತಮ್ಮನ್ನ ಬದಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು, ಮತ್ತು ಹೊರೆ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಬಾರದು ಅಂತ ಅವರು ಸುಮ್ಮನಿರಬಹುದು. ಕೆಲವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮಾತುಗಳು ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತವೆ: ಅವರ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರು ಒಂದು ಕಷ್ಟದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ, ದೊಡ್ಡವರು ಸಹಾಯ ತಗೊಳ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವರ ಮೇಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ.

ಬಹುತೇಕ ಸಮಯ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಇಷ್ಟೇ: ಹತ್ತಿರ ಇರೋದು, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ತಲುಪೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋದು. ಆದ್ರೆ ಕೆಲವು ಚಿಹ್ನೆಗಳ ಅರ್ಥ ಅಪಾಯ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದು ಅಂತ. ಆಗ ನೀವು ಅದೇ ದಿನ ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡ್ತೀರಿ, ಕಾಯಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಒಳಮನಸ್ಸನ್ನ ನಂಬಿ. ಮುಖ್ಯವಾದ ಒಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನ ಕಳ್ಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕಿಂತ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ರೂ ಸಹಾಯ ಕೇಳೋದೇ ಒಳ್ಳೇದು.

ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಈಗಲೇ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ರೆ, ಇದನ್ನ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತರಾನೇ ನೋಡಿ. 112 ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲಾ ಮಗುವನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತುರ್ತು ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ. ಮಗುವನ್ನ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡಬೇಡಿ, ಮತ್ತು ತನಗೆ ತಾನೇ ನೋವು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಬಳಸಬಹುದಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ. ಆಗೋದಾದ್ರೆ, ನಂಬಿಕೆಯ ಒಬ್ಬ ಮನೆಯವರನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಕೇಳಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾರಾದ್ರೂ ಒಬ್ಬರು ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಜೊತೆ ಇರೋ ಹಾಗೆ. Tele-MANAS, 14416, ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇರೋ ಭಾರತದ ಉಚಿತ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಹಾಯವಾಣಿ, ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದ್ರೂ ತೆರೆದಿರುತ್ತೆ. ನಿಮಗೇ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಬೇಕಾದ್ರೂ ನೀವು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಬಹುದು.

ಮುಂದಿನ ಉದ್ದದ ದಾರಿಗೆ, ಇದನ್ನ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳಿ: ಕೆಲಸ ಮಾಡೋ ಸಹಾಯ ಇದೆ, ಮತ್ತು ಇಂಥ ಬೇಜಾರಿನಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಹದಿಹರೆಯದ ಮಕ್ಕಳು ಚೇತರಿಸ್ಕೊಳ್ತಾರೆ. ಬೇಜಾರು ಮತ್ತೆ ಬರಲೂಬಹುದು, ಹಾಗಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ಮುಂದೆಯೂ ತೋರಿಸ್ತಾ ಇರೋದು ಮುಖ್ಯ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದ ಬೇಜಾರಿಗೆ, ಮೊದಲು ಕೊಡಬೇಕಾದ್ದು ಔಷಧಿ ಅಲ್ಲ, ಮಾತಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆ (ಮನೋಚಿಕಿತ್ಸೆ) ಅಂತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಹೇಳುತ್ತೆ. ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಸಮಾಲೋಚಕರು, ಸೈಕಾಲಜಿಸ್ಟ್, ಇಲ್ಲಾ ಮನೋವೈದ್ಯರು, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ತನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ, ಸಣ್ಣ ದಿನಚರಿಗಳನ್ನ ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟೋಕೆ, ಮತ್ತು ನೋವು ಕೊಡ್ತಿರೋದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು. ಬೇಗ ಕೈ ಚಾಚಿದ್ರೆ ಜಾಸ್ತಿ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೀತವೆ.

ಔಷಧಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನು? ಮಧ್ಯಮದಿಂದ ತೀವ್ರ ಮಟ್ಟದ ಬೇಜಾರಿಗೂ ಮಾತಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಹದಿಹರೆಯದವರ ಮನೋವೈದ್ಯರು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಔಷಧಿಯನ್ನೂ ಸೂಚಿಸಬಹುದು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೊದಲಿಂದಲೇ. ಆ ತಜ್ಞರು ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬವನ್ನೂ ಸೇರಿಸ್ಕೊಂಡು ಪೂರ್ತಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಔಷಧಿ ಬರುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ. ಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಔಷಧಿ ಕೊಡೋದು ಮನೋವೈದ್ಯರು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ತಗೊಳ್ಳೋ ತೀರ್ಮಾನ, ನೀವಾಗೇ ಯಾವತ್ತೂ ಶುರು ಮಾಡೋದೂ ಅಲ್ಲ, ನಿಲ್ಲಿಸೋದೂ ಅಲ್ಲ.