ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಮತ್ತು OCD

ಬಹುತೇಕ ರಾತ್ರಿ ಅದೇ ದೃಶ್ಯ ಇರಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಐದು, ಹತ್ತು, ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಲ ಕೇಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಉತ್ತರ ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ಶಾಂತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಕೈ ಶುಚಿಯಾದ ಮೇಲೂ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳು ಉಜ್ಜುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ, ನಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಒಂದು ಸ್ವಿಚ್, ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಒಂದು ಪದ, "ಸರಿಯಾಗಿ ಆಯ್ತು" ಅನಿಸುವವರೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತಡೆದರೆ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ, ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ, ಬೇಗ ಬೇಗ ಎಂದು ಅವಸರ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ, ಆದರೂ ಅದು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಸುತ್ತಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲು ಒಂದು ವಿಷಯ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ. ಹಠಮಾರಿ ಚಾಳಿ ಎಂದು ಕಾಣುವುದು ಬಹಳ ಸಲ, ಸಹಿಸಲಾಗದ ಒಂದು ಭಾವನೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಹೆದರಿದ ಮಗು. ಹೀಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡ ಮಗು ಅಪರೂಪವಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅದು ತುಂಟತನ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡ ಭಯ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತೊಂದರೆ, ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿರುವ ತೊಂದರೆ.

ನಿಜವಾಗಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಥವಾ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ತಜ್ಞರು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಲ್ಲರು, ಮತ್ತು ಈ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯನ್ನೂ ಹಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ನೀವು ಮಾಡಬಹುದಾದ್ದು ಹೆಚ್ಚು ಸರಳ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ: ಆ ವರ್ತನೆಯ ಕೆಳಗಿರುವ ಭಯವನ್ನು ಕಾಣಲು ಕಲಿಯಿರಿ, ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿ ಸಹಾಯ ಆಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿ.

ಇದಕ್ಕೊಂದು ರೂಪ ಇದೆ ಮತ್ತು ತಜ್ಞರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಹೆಸರೂ ಇದೆ, ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಪರೀಕ್ಷಿತ ವಿಷಯಗಳೂ ಇವೆ, ಇದು ತಿಳಿದಾಗ ನಿಜವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನೀವು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಊಹಿಸುತ್ತಾ ಕೂರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಈ ಭಯ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಏನು ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಯಾವ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗುತ್ತದೆ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಉಳಿದ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಎರಡು ಭಾಗಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು ಬರುವುದು ಹೆದರಿಸುವ ಯೋಚನೆ, ತಾನಾಗೇ ಬಂದು ಹೋಗದೆ ಉಳಿಯುವ ಆ ಚಿಂತೆ: ಕ್ರಿಮಿಗಳ ಭಯ, ಏನಾದರೂ ಕೆಡುಕಾಗುವ ಭಯ, ಏನೋ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಯ, ಅಥವಾ ಮಗುವನ್ನೇ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುವ ಒಂದು ಕರಾಳ "ಹೀಗಾದರೆ ಏನು" ಎಂಬ ಯೋಚನೆ. ಆಮೇಲೆ ಬರುವುದು ಆ ಕೆಲಸ, ಆ ಭಯವನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳಲು ಮಗು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ: ತೊಳೆಯುವುದು, ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದು, ಎಣಿಸುವುದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡುವುದು, ಅಥವಾ "ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಇದೆ" ಎಂದು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಭರವಸೆ ಕೇಳುವುದು.

ಮತ್ತು ಇದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆ ಕ್ರೂರ ಮೋಸ ಇದು. ಆ ಕೆಲಸ ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಬರುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಚಿಂತೆಗೆ ಈ ಕೆಲಸದಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಆ ಕೆಲಸ ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಮೆದುಳು ಕಲಿಯುತ್ತದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಚಿಂತೆ ಇನ್ನೂ ತುರ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವ ಹೊತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕೆಲಸಗಳು ಉದ್ದ ಆಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವು ಇಡೀ ಸಂಜೆಯನ್ನೇ ನುಂಗಿ ಬಿಡಬಹುದು.

ಇದಕ್ಕೇ ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೊಡುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಮಗುವನ್ನು ಬಯ್ಯುವುದು ಎಂದರೆ, ತನ್ನ ಹತೋಟಿಗೆ ಸಿಗದ ಒಂದು ಭಯವನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸುವ ಏಕೈಕ ದಾರಿಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬಯ್ದಂತೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಭಯ ಹಾಗೇ ಉಳಿದು ಜೊತೆಗೆ ನಾಚಿಕೆಯೂ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಡುವುದು, ಅಂದರೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀವೇ ಮಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಆ ಚಿಂತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವುದು, ಈಗ ಸಮಾಧಾನ ತರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಕಠಿಣ ಶಿಸ್ತೂ ಈ ಚಕ್ರವನ್ನು ಮುರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಮುಗಿಯದ ಭರವಸೆಯೂ ಮುರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಚಕ್ರಕ್ಕೂ ಶಿಸ್ತಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ.

ಇದನ್ನು ನೀವು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡ ಭಯ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಷ್ಟೇ ಪಾಲು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಬರುವ ದೇಹದ ರಚನೆಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೆಟ್ಟ ಪೋಷಣೆಯಿಂದ, ಹೆಚ್ಚು ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಟಿವಿಯಿಂದ, ಕಠಿಣ ಸ್ವಭಾವದ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ, ಅಥವಾ ಮಗುವನ್ನು ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಇದು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸಂಬಂಧಿಕರಲ್ಲಿ ಇದರ ಒಂದು ಎಳೆ ನಿಮಗೆ ಕಾಣಿಸಿದರೆ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ, ಮತ್ತು ಅದು ಸ್ವಭಾವದ ದೋಷವಲ್ಲ.

ಇದನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಎಂಜಿನ್ ಅನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಒಂದು ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತದೆ, "ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಬೀಗ ಹಾಕಿದೆನಾ", "ನನ್ನ ಕೈ ನಿಜವಾಗಿ ಶುಚಿಯಾಗಿದೆಯಾ", "ನಾನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೋವು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು", ಮತ್ತು ಬಂದು ಹೋಗುವ ಒಂದು ಯೋಚನೆಯಂತೆ ಅದು ಮಾಸಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಂತೆ ತುರ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಲು ಮಗು ಸುಮ್ಮನೆ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. "ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಖಚಿತವಾ?" ಎಂದು ಆ ಅನುಮಾನ ಪಿಸುಗುಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸುವ ಏಕೈಕ ವಿಷಯ ಆ ಕೆಲಸ.

ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟೇ ಇರಿಸುವ ಭಾಗ ಇದು. ಬಹಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಯೋಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ನಾಚಿಕೆ ಆಗುತ್ತದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ಆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಮೌನದಲ್ಲಿ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆದರಿಸುವ ಯೋಚನೆಗಳು ಬಹಳ ಸಲ ಮಗು ಎಂದೂ ಮಾಡದ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುತ್ತವೆ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕೆಡುಕು ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಹೇಳಲೂ ಆಗದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಮತ್ತು ಆ ಯೋಚನೆಗಳು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಅನಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ, ಅವು ಬರುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ತಾನೇ ಕೆಟ್ಟವನು ಅಥವಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಮಗು ನಂಬಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆ ಸಂಕಟ ಕೊಡುವ ಯೋಚನೆಗಳು ಈ ತೊಂದರೆಯ ಒಂದು ಪರಿಚಿತ ಲಕ್ಷಣ, ಮಗು ಯಾರು ಎನ್ನುವುದರ ಗುರುತಲ್ಲ.

ಇದಕ್ಕೇ "ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಲ್ಲಿಸು" ಎನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟೇ ಸರಿ ಅನಿಸಿದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾತಿನಿಂದ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಓಡಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಅನುಮಾನ ತರ್ಕದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಸ್ವಂತ ಮೆದುಳೇ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಯದಿಂದ ನಾಚಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಅದನ್ನು ಹೊರತರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆದರಿದ ಮಗುವಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಡುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅದು ಕಲಿಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೂ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಆ ವರ್ತನೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ನಾಚಿಕೆ ನಿಮಗೆ ಕಂಡಾಗ, ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ತೊಳೆಯುವುದು ಹಠವಲ್ಲ, ಸುರಕ್ಷಿತ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಗು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಆ ಮುಗಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸುವ ಆಟವಲ್ಲ, ದಯವಿಟ್ಟು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಸುಮ್ಮನಾಗು ಎಂದು ಆ ಭಯವನ್ನೇ ಮಗು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜಾಣ ವಾದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಿಮ್ಮ ಶಾಂತ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಭಯ ಯಾವುದನ್ನು ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತದೋ ಅದನ್ನೇ ಅದು ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: ನೀನು ಕೆಟ್ಟವನಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಲ್ಲ.

ಅತಿ ಕಷ್ಟದ ಮತ್ತು ಅತಿ ಉಪಯುಕ್ತ ವಿಚಾರದಿಂದಲೇ ಶುರು ಮಾಡೋಣ. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಕುಟುಂಬ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಾಗ, ಅಥವಾ ಅದೇ ಚಿಂತೆಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಸಲ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಮಗುವಿನ ಭಯದ ಸುತ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಬದುಕು ಹೀಗೆ ಬಾಗುವುದು ಎಷ್ಟು ಸಹಜ ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯದ್ದು ಎಂದರೆ, ಬಹುತೇಕ ಪೋಷಕರು ಗಮನಕ್ಕೇ ಬರದೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ನೀವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಅತಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಭರವಸೆ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನೀವು ನಿಷ್ಠುರರಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಅದರ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.

ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಆಸರೆ ಕೊಡುವುದು, ಪಾರುಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಪಾರುಮಾಡುವುದು ಎಂದರೆ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಆ ಭಯವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದು; ಆಸರೆ ಕೊಡುವುದು ಎಂದರೆ ನೀವು ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿರುವಾಗ ಮಗುವಿಗೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು. ಇದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡಿ, ಒಂದು ಸಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಧೈರ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆ, ಎಂದೂ ದೊಡ್ಡ ಜಿಗಿತವಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಒಂದು ಸಲ ಕಡಿಮೆ ತೊಳೆಯಲಿ. ಆ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಡಿ, ಆಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ದೃಢವಾಗಿ ಇರಿ. ಬಾಗಿಲನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಭಯ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡೆಯಿರಿ, ಮತ್ತು ಕಾಯಿರಿ, ಆ ಭಯ ತಾನಾಗೇ ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ಮಗು ಅನುಭವಿಸಲಿ.

ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮುಖ್ಯ. ಆ ಯೋಚನೆಯ ಜೊತೆ ವಾದ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಅನುಮಾನದ ಜೊತೆ ವಾದದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆ ಚಿಂತೆ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಮಾಡುವ ಬದಲು, ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂರಲು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಆ ಧೈರ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹೊಗಳಿ. "ನೀನು ಕಾದೆ ಮತ್ತು ಆ ಚಿಂತೆ ತಾನಾಗೇ ಸಣ್ಣದಾಗಲು ಬಿಟ್ಟೆ, ಅದು ತುಂಬಾ ಧೈರ್ಯದ ಕೆಲಸ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಆ ಭಯ ಯಾವುದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದೇ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಅದು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿ, ಸಾಧ್ಯವಾದ ಪ್ರತಿ ಸಲವೂ.

ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಭರವಸೆ ಕೊಡುವಂಥದ್ದು. ಈ ತೊಂದರೆಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಒಂದು ಮಾತಿನ ಥೆರಪಿ, ಅದು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದು, ಅಂದರೆ ಆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬ ಸೇರುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಧೈರ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹೊಗಳುವುದು, ಅದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ದಿನನಿತ್ಯದ ರೂಪ. ನೀವು ಮಾಡುವುದು ನಿಜವಾಗಿ ಮುಖ್ಯ.

ಇದರ ಜೊತೆ ಬದುಕುವುದು ನಿಜವಾಗಿ ಸುಸ್ತು ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ಹೊತ್ತಿರುವ ಆ ಆಯಾಸ ನಿಜ. ಈ ಕೆಲಸಗಳು ಇಡೀ ಮನೆಯನ್ನೇ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು: ಶಾಲೆಗೆ ಮೊದಲಿನ ಆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ, ಮುಗಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿತ ಆ ಕ್ರಮಗಳು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಭಯದೊಳಗೆ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುವುದು ಪೋಷಕರನ್ನು ಸವೆಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆಸರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರ ಒಂದು ಭಾಗ, ಮೊದಲು ದುಡಿದು ಗಳಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಬಳಲಿದ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಕಾಗಿರುವುದೇ ಈ ಶಾಂತಿ.

ಆ ಭಯ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ. ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರೂ ಬಹಳ ಸಲ ಇದರೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಆ ಚಿಂತೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆ ಕ್ರಮವನ್ನು ಕೆಡಿಸದೆ ಶಾಂತಿ ಕಾಪಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಭಯದ ಸುತ್ತ ಎಲ್ಲವೂ ಬಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರ ಅಗತ್ಯಗಳು ಬದಿಗೆ ಸರಿದು ಹೋಗುವುದು ಸುಲಭ. ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಕೆಲಸಗಳು ಮನೆಯನ್ನು ಆಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕುಟುಂಬ ಒಂದು ಶಾಂತ ತಂಡವಾಗಿ ಆ ಭಯವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಎದುರಿಸಿದಾಗಲೇ ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಈ ರೀತಿಯ ಭಯ ಬಹಳ ಸಲ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಡಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಈ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಬಾಲ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದು, ಅದೇ ಒಳಗೊಳಗೇ ಇದ್ದ ದಿಗಿಲು. ತಾಳ್ಮೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಭರವಸೆ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟ ಅನಿಸಿದರೆ, ಅದು ಅದೇ ರಚನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಇರಬಹುದು, ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇರಲು ನೀವು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಯೂ ಇರಿ.

ಮತ್ತು ಹೊರೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಮ್ಮ ಬಹಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಮ್ಮ ಪೋಷಣೆಯನ್ನೇ ದೂಷಿಸಲು, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಮನೆಯ ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸಲು, ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಂಬಂಧಿಕರು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯವಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ವಾದದಲ್ಲೂ ನೀವು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ, ಸ್ಥಿರ ಮಾತು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ: "ಇದರಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ನಾವು ಒಂದು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ." ಆಮೇಲೆ ನಿಜವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪರವಾಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿ, ಒಬ್ಬ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿ, ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ, ಮತ್ತು ಆ ಕಷ್ಟದ, ಸುಸ್ತಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಒಂಟಿತನ ಎರಡೂ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ನೀವು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಹೊರುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದಾದ ಮೇಲೆ ಎರಡೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಈ ಕೆಲಸಗಳು ನಿಜವಾದ ಸಮಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ, ಸುಮಾರು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು, ಅಥವಾ ಆ ಭಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಮಲಗುವುದು, ತಿನ್ನುವುದು ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸೇರುವುದು ನಿಂತಾಗ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ತಜ್ಞರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಬಹಳ ಕುಟುಂಬಗಳು ಬೇಕಾದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಯುತ್ತವೆ, ಬಹಳ ಸಲ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಇದು ತಾನಾಗೇ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ. ಬೇಗ ಸಹಾಯ ಕೇಳುವುದು ಅತಿಯಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅಲ್ಲ. ಪೋಷಕರು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಅತಿ ಜಾಣ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು, ಮತ್ತು ಬೇಗ ಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಫಲಿತಾಂಶವೂ ಉತ್ತಮ.

ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ನಿಜವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಲಾದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಮಾತಿನ ಥೆರಪಿ, ಅದು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಭಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಬಹಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಔಷಧಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು, ಪ್ರತಿ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ತೂಗಿ ನೋಡಿ, ಆದರೆ ಅದು ಡಾಕ್ಟರ್ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ತೀರ್ಮಾನ, ಎಂದೂ ತಾನಾಗಿ ಇಡುವ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತು ಎಂದೂ ನೀವಾಗಿಯೇ ಶುರು ಮಾಡುವ ಅಥವಾ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ವಿಷಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯ ತಜ್ಞರು ಇಡೀ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ಯೋಜನೆ ಎಂದರೆ ಆಗಾಗ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಮಾತುಕತೆ, ಒಂದೇ ಸಲದ ತೀರ್ಪಲ್ಲ.

ತಕ್ಷಣವೇ ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿಯ ಗಮನ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಎಂದಾದರೂ ತನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಇರಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎಂದು, ತನಗೇ ನೋವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ, ಅಥವಾ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಅಥವಾ ಆ ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ಬರುವ ಸಂಕಟ ಸಹಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಆದರೆ, ಅದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರ ಇರಿ. ಅದನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡಬೇಡಿ, ಅಪಾಯಕಾರಿ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಕೈಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ಹಗುರವಾಗಿ ದೂರ ಸರಿಸಿ, ಮತ್ತು ಅದೇ ದಿನ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿ. ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಈ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳುವ ಉದ್ದೇಶ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಭಾಗ ಆಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ.

ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗುವ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಆಸರೆಗಾಗಿ ನೀವು Tele-MANAS 14416 ನಂಬರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಬಹುದು, ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ, ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ. ತಕ್ಷಣದ ತುರ್ತು ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ. ಸಹಾಯ ಕೇಳುವುದು ಶಕ್ತಿಯ ಗುರುತು, ಸೋಲಿನದ್ದಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಹೆದರಿದ ಮಗುವಿಗೆ ಪೋಷಕರು ತೋರಿಸಬಹುದಾದ ಅತಿ ಧೈರ್ಯದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.