ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಮತ್ತು OCD

ಬಹುತೇಕ ರಾತ್ರಿ ಅದೇ ದೃಶ್ಯ ಇರಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನ ಐದು, ಹತ್ತು, ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಲ ಕೇಳುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಉತ್ತರ ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ಶಾಂತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಅಥವಾ ಕೈ ಶುಚಿ ಆದ ಮೇಲೂ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳು ಉಜ್ಜುತ್ತಲೇ ಇರ್ತವೆ, ನಲ್ಲಿ ಹರೀತಾನೇ ಇರುತ್ತೆ. ಅಥವಾ ಒಂದು ಸ್ವಿಚ್, ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಒಂದು ಪದ, "ಸರಿಯಾಗಿ ಆಯ್ತು" ಅನ್ಸೋವರೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತಡೆದ್ರೆ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುತ್ತೆ. ನೀವು ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದೀರಿ, ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದೀರಿ, ಬೇಗ ಬೇಗ ಅಂತ ಅವಸರ ಮಾಡಿದೀರಿ, ಆದ್ರೂ ಅದು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಸುತ್ತಿ ಬರುತ್ತೆ.

ಮೊದಲು ಒಂದು ವಿಷಯ ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಹಠಮಾರಿ ಚಾಳಿ ಅಂತ ಕಾಣೋದು ಬಹಳ ಸಲ, ಸಹಿಸೋಕೆ ಆಗದ ಒಂದು ಭಾವನೆಯನ್ನ ದೂರ ಮಾಡೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಪಡ್ತಿರೋ ಹೆದರಿದ ಮಗು. ಹೀಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕ್ಕೊಂಡಿರೋ ಮಗು ಅಪರೂಪ ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅದು ತುಂಟತನ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕ್ಕೊಂಡಿರೋ ಭಯ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡೋ ಕೆಲಸಗಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣೋ, ಗುರುತಿಸಿರೋ ಒಂದು ತೊಂದರೆ, ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಆಗಿರೋ ತೊಂದರೆ.

ನಿಜವಾಗಿ ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಥವಾ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ತಜ್ಞರು ಮಾತ್ರ ಹೇಳೋಕೆ ಆಗುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಈ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯನ್ನೂ ಹಚ್ಚಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ನೀವು ಮಾಡಬಹುದಾದ್ದು ಇನ್ನೂ ಸರಳ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ: ಆ ವರ್ತನೆಯ ಕೆಳಗಿರೋ ಭಯವನ್ನ ಕಾಣೋಕೆ ಕಲೀರಿ, ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿ ಸಹಾಯ ಆಗೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನ ಎದುರಿಸೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿ.

ಇದಕ್ಕೊಂದು ರೂಪ ಇದೆ ಮತ್ತು ತಜ್ಞರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರೋ ಒಂದು ಹೆಸರೂ ಇದೆ, ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ಮಾಡೋ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿರೋ ವಿಷಯಗಳೂ ಇವೆ, ಇದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ನಿಜವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಇದರಿಂದ ದಾರಿ ಕಂಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ನೀವು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಊಹಿಸ್ತಾ ಕೂರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಈ ಭಯ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಏನು ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡೋ ಯಾವ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗುತ್ತೆ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಉಳಿದ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತೆ.

ಈ ಎರಡು ಭಾಗಗಳನ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡೋದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಮೊದಲು ಬರೋದು ಹೆದರಿಸೋ ಯೋಚನೆ, ತಾನಾಗೇ ಬಂದು ಹೋಗದೆ ಉಳಿಯೋ ಆ ಚಿಂತೆ: ಕ್ರಿಮಿಗಳ ಭಯ, ಏನಾದ್ರೂ ಕೆಡುಕಾಗೋ ಭಯ, ಏನೋ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಭಯ, ಅಥವಾ ಮಗುವನ್ನೇ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸೋ ಒಂದು ಕರಾಳ "ಹೀಗಾದ್ರೆ ಏನು" ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ. ಆಮೇಲೆ ಬರೋದು ಆ ಕೆಲಸ, ಆ ಭಯವನ್ನ ದೂರ ತಳ್ಳೋಕೆ ಮಗು ಮಾಡೋ ಕೆಲಸ: ತೊಳೆಯೋದು, ಪರೀಕ್ಷಿಸೋದು, ಎಣಿಸೋದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡೋದು, ಅಥವಾ "ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಇದೆ" ಅಂತ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಭರವಸೆ ಕೇಳೋದು.

ಮತ್ತು ಇದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರೋ ಆ ಕ್ರೂರ ಮೋಸ ಇದು. ಆ ಕೆಲಸ ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ನೆಮ್ಮದಿನೇ ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಬರೋದನ್ನ ಕಲಿಸುತ್ತೆ. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಚಿಂತೆಗೆ ಈ ಕೆಲಸದಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಆ ಕೆಲಸ ಅಗತ್ಯ ಇತ್ತು ಅಂತ ಮೆದುಳು ಕಲಿಯುತ್ತೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಚಿಂತೆ ಇನ್ನೂ ತುರ್ತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗೋ ಹೊತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಆ ಕೆಲಸಗಳು ಉದ್ದ ಆಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತವೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವು ಇಡೀ ಸಂಜೆಯನ್ನೇ ನುಂಗಿ ಬಿಡಬಹುದು.

ಇದಕ್ಕೇ ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೊಡೋ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲ್ಲ. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಮಗುವನ್ನ ಬಯ್ಯೋದು ಅಂದ್ರೆ, ತನ್ನ ಹತೋಟಿಗೆ ಸಿಗದ ಒಂದು ಭಯವನ್ನ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸೋ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಾರಿಗಾಗಿ ಅದನ್ನ ಬಯ್ದ ಹಾಗೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಭಯ ಹಾಗೇ ಉಳಿದು ಜೊತೆಗೆ ನಾಚಿಕೆನೂ ಸೇರುತ್ತೆ. ಮತ್ತು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಡೋದು, ಅಂದ್ರೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀವೇ ಮಾಡೋದು ಅಥವಾ ಆ ಚಿಂತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಉತ್ತರ ಕೊಡೋದು, ಈಗ ಸಮಾಧಾನ ತರುತ್ತೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕುತ್ತೆ. ಕಠಿಣ ಶಿಸ್ತೂ ಈ ಚಕ್ರವನ್ನ ಮುರಿಯಲ್ಲ, ಮುಗಿಯದ ಭರವಸೆನೂ ಮುರಿಯಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಈ ಚಕ್ರಕ್ಕೂ ಶಿಸ್ತಿಗೂ ಸಂಬಂಧಾನೇ ಇಲ್ಲ.

ಇದನ್ನ ನೀವು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕ್ಕೊಂಡಿರೋ ಭಯ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಬರುತ್ತೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯೋ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಷ್ಟೇ ಪಾಲು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಬರೋ ದೇಹದ ರಚನೆಗೂ ಇರುತ್ತೆ. ಮಗುವನ್ನ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ರಿಂದ, ಜಾಸ್ತಿ ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಟಿವಿಯಿಂದ, ಕಠಿಣ ಸ್ವಭಾವದ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ, ಅಥವಾ ಮಗುವಿಗೆ ಮುದ್ದು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿದ್ರಿಂದ ಇದು ಬರಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸಂಬಂಧಿಕರಲ್ಲಿ ಇದರ ಒಂದು ಎಳೆ ನಿಮಗೆ ಕಾಣಿಸಿದ್ರೆ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ, ಮತ್ತು ಅದು ಸ್ವಭಾವದ ದೋಷ ಅಲ್ಲ.

ಇದನ್ನ ಓಡಿಸೋ ಎಂಜಿನ್ ಅನ್ನ ಊಹಿಸ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಒಂದು ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತೆ, "ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಬೀಗ ಹಾಕಿದ್ನಾ", "ನನ್ನ ಕೈ ನಿಜವಾಗಿ ಶುಚಿಯಾಗಿದೆಯಾ", "ನಾನು ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ನೋವು ಮಾಡಿಬಿಟ್ರೆ ಏನು", ಮತ್ತು ಬಂದು ಹೋಗೋ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಥರ ಅದು ಮಾಸಿ ಹೋಗಲ್ಲ. ಅದು ಅಂಟ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಥರ ತುರ್ತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿದೆ ಅಂತ ನಂಬೋಕೆ ಮಗು ಸುಮ್ನೆ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. "ಆದ್ರೆ ನಿನಗೆ ಖಚಿತವಾ?" ಅಂತ ಆ ಅನುಮಾನ ಪಿಸುಗುಡ್ತಾನೇ ಇರುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸೋ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಷಯ ಆ ಕೆಲಸ.

ಮತ್ತು ಇದನ್ನ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟೇ ಇಡೋ ಭಾಗ ಇದು. ಬಹಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಯೋಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ನಾಚಿಕೆ ಆಗುತ್ತೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ಆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಮೌನವಾಗಿ ನೋವು ಅನುಭವಿಸ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹೆದರಿಸೋ ಯೋಚನೆಗಳು ಬಹಳ ಸಲ ಮಗು ಎಂದೂ ಮಾಡದ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರ್ತವೆ, ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಕೆಡುಕು ಮಾಡೋ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಹೇಳೋಕೂ ಆಗದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಮತ್ತು ಆ ಯೋಚನೆಗಳು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಅನ್ಸುತ್ತವೆ ಅಂದ್ರೆ, ಅವು ಬರ್ತಿರೋದ್ರಿಂದ ತಾನೇ ಕೆಟ್ಟವನು ಅಥವಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಮಗು ನಂಬಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಹಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆ ಸಂಕಟ ಕೊಡೋ ಯೋಚನೆಗಳು ಈ ತೊಂದರೆಯ ಒಂದು ಗೊತ್ತಿರೋ ಲಕ್ಷಣ, ಮಗು ಯಾರು ಅನ್ನೋದರ ಗುರುತಲ್ಲ.

ಇದಕ್ಕೇ "ಸುಮ್ನೆ ನಿಲ್ಲಿಸು" ಅನ್ನೋದು ಎಷ್ಟೇ ಸರಿ ಅನ್ಸಿದ್ರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲ್ಲ. ಮಾತಿಂದ ಅನುಮಾನವನ್ನ ಓಡಿಸೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಆ ಅನುಮಾನ ತರ್ಕದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಸ್ವಂತ ಮೆದುಳೇ ಹುಟ್ಟಿಸ್ತಿರೋ ಭಯದಿಂದ ನಾಚಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಅದನ್ನ ಹೊರಗೆ ತರೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಹೆದರಿದ ಮಗುವಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ, ಅದನ್ನ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಡೋದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಅದು ಕಲಿಯುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೂ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.

ಆ ವರ್ತನೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ನಾಚಿಕೆ ನಿಮಗೆ ಕಂಡಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಬದಲಾಗುತ್ತೆ. ಆ ತೊಳೆಯೋದು ಹಠ ಅಲ್ಲ, ಸುರಕ್ಷಿತ ಅನ್ಸ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಮಗು ಮಾಡ್ತಿರೋ ಪ್ರಯತ್ನ. ಆ ಮುಗಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನ ಬಗ್ಗಿಸೋ ಆಟ ಅಲ್ಲ, ದಯವಿಟ್ಟು ಒಮ್ಮೆಯಾದ್ರೂ ಸುಮ್ಮನಾಗು ಅಂತ ಆ ಭಯವನ್ನೇ ಮಗು ಬೇಡ್ಕೊಳ್ತಿರೋದು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜಾಣ ವಾದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನೀವು ಶಾಂತವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಜಾಸ್ತಿ ಬೆಲೆ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಆ ಭಯ ಯಾವುದನ್ನ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತೋ ಅದನ್ನೇ ಅದು ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೆ: ನೀನು ಕೆಟ್ಟವನಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಬ್ಬಂಟಿ ಅಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಕಷ್ಟದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಉಪಯುಕ್ತ ವಿಚಾರದಿಂದಲೇ ಶುರು ಮಾಡೋಣ. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಕುಟುಂಬ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಾಗ, ಅಥವಾ ಅದೇ ಚಿಂತೆಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಸಲ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಗುತ್ತೆ ಮತ್ತು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ ಬೀಳುತ್ತೆ. ಮಗುವಿನ ಭಯದ ಸುತ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಬದುಕು ಹೀಗೆ ಬಾಗೋದು ಎಷ್ಟು ಸಹಜ ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯದ್ದು ಅಂದ್ರೆ, ಬಹುತೇಕ ಪೋಷಕರು ಗಮನಕ್ಕೇ ಬರದೆ ಅದನ್ನ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡೋದು ನೀವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಭರವಸೆ ಕೊಡೋದನ್ನ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡೋದ್ರಿಂದ ನೀವು ನಿಷ್ಠುರ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಅದರ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನ ವಾಪಸ್ ಕೊಡ್ತಿದೀರಿ.

ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಆಸರೆ ಕೊಡೋದು, ಪಾರುಮಾಡೋದಲ್ಲ. ಪಾರುಮಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಆ ಭಯವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಹಾಕೋದು; ಆಸರೆ ಕೊಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ನೀವು ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿರೋವಾಗ ಮಗುವಿಗೆ ಅದನ್ನ ಎದುರಿಸೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋದು. ಇದನ್ನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡಿ, ಒಂದು ಸಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಧೈರ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆ, ಎಂದೂ ದೊಡ್ಡ ಜಿಗಿತ ಅಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಒಂದು ಸಲ ಕಡಿಮೆ ತೊಳೆಯಲಿ. ಆ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಡಿ, ಆಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ದೃಢವಾಗಿ ಇರಿ. ಬಾಗಿಲನ್ನ ಒಂದೇ ಸಲ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಭಯ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿರೋವಾಗಲೇ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡೀರಿ, ಮತ್ತು ಕಾಯಿರಿ, ಆ ಭಯ ತಾನಾಗೇ ಇಳಿಯೋದನ್ನ ಮಗು ಅನುಭವಿಸಲಿ.

ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮುಖ್ಯ. ಆ ಯೋಚನೆಯ ಜೊತೆ ವಾದ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಅನುಮಾನದ ಜೊತೆ ವಾದದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಜಾಗ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಆ ಚಿಂತೆ ತಪ್ಪು ಅಂತ ಸಾಬೀತು ಮಾಡೋ ಬದಲು, ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ನಡ್ಕೊಳ್ಳದೆ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂರೋಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತೀರಿ. ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಆ ಧೈರ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನ ಹೊಗಳಿ. "ನೀನು ಕಾದೆ ಮತ್ತು ಆ ಚಿಂತೆ ತಾನಾಗೇ ಸಣ್ಣದಾಗೋಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ, ಅದು ತುಂಬಾ ಧೈರ್ಯದ ಕೆಲಸ" ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ, ಆ ಭಯ ಯಾವುದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡ್ತಿದೆಯೋ ಅದೇ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನ ಅದು ಕಲಿಸುತ್ತೆ. ಆ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನ ಗಮನಿಸಿ, ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ, ಸಾಧ್ಯ ಆದಾಗೆಲ್ಲಾ.

ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಭರವಸೆ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಈ ತೊಂದರೆಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು ಒಂದು ಮಾತಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಅದು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನ ಮಾಡದೆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನ ಎದುರಿಸೋಕೆ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡೋದು, ಅಂದ್ರೆ ಆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬ ಸೇರೋದನ್ನ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಧೈರ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನ ಹೊಗಳೋದು, ಅದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ದಿನನಿತ್ಯದ ರೂಪ. ನೀವು ಮಾಡೋದು ನಿಜವಾಗಿ ಮುಖ್ಯ.

ಇದರ ಜೊತೆ ಬದುಕೋದು ನಿಜವಾಗಿ ಸುಸ್ತು ಮಾಡುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ಹೊತ್ತಿರೋ ಆ ಆಯಾಸ ನಿಜ. ಈ ಕೆಲಸಗಳು ಇಡೀ ಮನೆಯನ್ನೇ ಆವರಿಸ್ಕೊಳ್ಳಬಹುದು: ಶಾಲೆಗೆ ಮುಂಚಿನ ಆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ, ಮುಗಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಹೊಂದ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಕಲಿತ ಆ ಕ್ರಮಗಳು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಭಯದೊಳಗೆ ಎಳೆಸ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಪೋಷಕರನ್ನ ಸವೆಸಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆಸರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋದರ ಒಂದು ಭಾಗ, ಮೊದಲು ದುಡಿದು ಗಳಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ. ಬಳಲಿದ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿರೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಬೇಕಾಗಿರೋದೇ ಈ ಶಾಂತಿ.

ಆ ಭಯ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ. ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರೂ ಬಹಳ ಸಲ ಇದರೊಳಗೆ ಸೇರ್ಕೊಳ್ತಾರೆ, ಆ ಕೆಲಸವನ್ನ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ, ಆ ಚಿಂತೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಆ ಕ್ರಮವನ್ನ ಕೆಡಿಸದೆ ಶಾಂತಿ ಕಾಪಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಭಯದ ಸುತ್ತ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗ್ತಿರೋವಾಗ, ಅವರ ಅಗತ್ಯಗಳು ಬದಿಗೆ ಸರಿದು ಹೋಗೋದು ಸುಲಭ. ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಕೆಲಸಗಳು ಮನೆಯನ್ನ ಆಳೋದಕ್ಕಿಂತ, ಕುಟುಂಬ ಒಂದು ಶಾಂತ ತಂಡವಾಗಿ ಆ ಭಯವನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಎದುರಿಸಿದಾಗಲೇ ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತೆ.

ಈ ರೀತಿಯ ಭಯ ಬಹಳ ಸಲ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಬರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನೆನಪಿಡಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕ ಓದೋ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಈ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಬಾಲ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ, ಅದೇ ಪರೀಕ್ಷಿಸೋದು, ಅದೇ ಒಳಗೊಳಗೇ ಇದ್ದ ದಿಗಿಲು. ತಾಳ್ಮೆ ಉಳಿಸ್ಕೊಂಡು ಭರವಸೆ ಕೊಡೋದನ್ನ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡೋದು ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಕಷ್ಟ ಅನ್ಸಿದ್ರೆ, ಅದು ಅದೇ ರಚನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿರೋದು ಇರಬಹುದು, ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಅಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇರೋಕೆ ನೀವು ಕಲೀತಿದೀರಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆನೂ ಇರಿ.

ಮತ್ತು ಹೊರೆಯನ್ನ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ಳಿ. ನಮ್ಮ ಬಹಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತೆ, ನೀವು ಮಗುವನ್ನ ಬೆಳೆಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನೇ ದೂರೋಕೆ, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನ ಮನೆಯ ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸೋಕೆ, ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಇದ್ರೆ ಸಾಕು ಅಂತ ಹೇಳೋಕೆ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರ್ತಾರೆ. ಆ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯ ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ವಾದದಲ್ಲೂ ನೀವು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ, ಸ್ಥಿರ ಮಾತು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ: "ಇದರಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ನಾವು ಒಂದು ಯೋಜನೆಯನ್ನ ಪಾಲಿಸ್ತಿದೀವಿ." ಆಮೇಲೆ ನಿಜವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪರವಾಗಿರೋ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನ ಹುಡುಕಿ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿ, ಒಬ್ಬ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿ, ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ, ಮತ್ತು ಆ ಕಷ್ಟದ, ಸುಸ್ತಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಳಿ. ನಾಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಒಂಟಿತನ ಎರಡೂ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೀತವೆ, ಮತ್ತು ಇದನ್ನ ನೀವು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಹೊರ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತಾದ ಮೇಲೆ ಎರಡೂ ಜಾಸ್ತಿ ಕಾಲ ಉಳಿಯಲ್ಲ.

ಈ ಕೆಲಸಗಳು ನಿಜವಾದ ಸಮಯವನ್ನ ತಗೊಳ್ಳೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ, ಸುಮಾರು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಅಥವಾ ಜಾಸ್ತಿ, ಅಥವಾ ಆ ಭಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋದು, ಮಲಗೋದು, ತಿನ್ನೋದು ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸೇರೋದು ನಿಂತಾಗ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ತಜ್ಞರಿಗೆ ತೋರಿಸೋದು ಒಳ್ಳೇದು. ಬಹಳ ಕುಟುಂಬಗಳು ಬೇಕಾದ್ದಕ್ಕಿಂತ ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಕಾಯ್ತವೆ, ಬಹಳ ಸಲ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಇದು ತಾನಾಗೇ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಆಸೆಯಿಂದ. ಬೇಗ ಸಹಾಯ ಕೇಳೋದು ಅತಿಯಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅಲ್ಲ. ಪೋಷಕರು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಜಾಣ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು, ಮತ್ತು ಬೇಗ ಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಫಲಿತಾಂಶಾನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ.

ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ನಿಜವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡೋ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ಮಾತಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಅದು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಭಯವನ್ನ ಎದುರಿಸೋಕೆ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಬಹಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಔಷಧಿಯ ಬಗ್ಗೆನೂ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಮಾತಾಡಬಹುದು, ಒಂದೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ಬೇರೆಯಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ತೂಗಿ ನೋಡಿ, ಆದ್ರೆ ಅದು ಡಾಕ್ಟರ್ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ತೀರ್ಮಾನ, ಎಂದೂ ತಾನಾಗಿ ಇಡೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತು ಎಂದೂ ನೀವಾಗಿಯೇ ಶುರು ಮಾಡೋ ಅಥವಾ ನಿಲ್ಲಿಸೋ ವಿಷಯಾನೂ ಅಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆ ತಜ್ಞರು ಇಡೀ ಮಗುವನ್ನ ನೋಡ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ಯೋಜನೆ ಅಂದ್ರೆ ಆಗಾಗ ಸರಿಪಡಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋ ಒಂದು ಮಾತುಕತೆ, ಒಂದೇ ಸಲದ ತೀರ್ಪಲ್ಲ.

ತಕ್ಷಣ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಗಮನ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಯಾವತ್ತಾದ್ರೂ ತನಗೆ ಇನ್ನು ಬದುಕೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅಂತ, ತನಗೆ ತಾನೇ ನೋವು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋ ಬಗ್ಗೆ, ಅಥವಾ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ, ಅಥವಾ ಆ ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ಬರೋ ಸಂಕಟ ಸಹಿಸೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಆದ್ರೆ, ಅದನ್ನ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತಗೊಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರ ಇರಿ. ಮಗುವನ್ನ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡಬೇಡಿ, ಅಪಾಯಕಾರಿ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಕೈಗೆ ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೂರ ಇಡಿ, ಮತ್ತು ಅದೇ ದಿನ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿ. ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಈ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳೋ ಉದ್ದೇಶ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಭಾಗ ಆಸೆ ಪಡ್ತಿದ್ರೂ ಸಹ.

ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗೋ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಆಸರೆಗಾಗಿ ನೀವು Tele-MANAS 14416 ನಂಬರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಬಹುದು, ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದ್ರೂ, ಹಗಲು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ, ನಿಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ. ತಕ್ಷಣದ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ. ಸಹಾಯ ಕೇಳೋದು ಶಕ್ತಿಯ ಗುರುತು, ಸೋಲಿನದ್ದಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಹೆದರಿದ ಮಗುವಿಗೆ ಪೋಷಕರು ತೋರಿಸಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಧೈರ್ಯದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.