Society and Mind
Mental healthA warm, plain guide for a student whose mind feels heavy at school: what it is really telling you, how to tell someone, how friends can help, and where to find free support.
ಕೆಲವು ದಿನ ಶಾಲೆ ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಅನಿಸಿದ್ರೆ, ಯಾಕೆ ಅಂತ ಹೇಳಕ್ಕೂ ಆಗ್ದೆ ಇದ್ರೆ, ನೀನು ದುರ್ಬಲ ಅಲ್ಲ, ಹೀಗಿರೋದು ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಭಾರ ಆಗೋದು ನಿಜ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇರತ್ತೆ, ಸರಿಯಾದ ಸಹಾಯ ಸಿಕ್ರೆ ಅದು ಸರಿ ಆಗತ್ತೆ.
ಮೊದ್ಲು ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳು ಈಗ ಬರೀ ಖಾಲಿ ಅನಿಸಬಹುದು. ನಿದ್ದೆ ಬರ್ದೆ ಇರಬಹುದು, ಇಲ್ಲ ದಿನಪೂರ್ತಿ ನಿದ್ದೆ ಬರಬಹುದು. ಪ್ರತಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೊದ್ಲು ಎದೆ ಬಿಗಿಯಾಗಬಹುದು, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಅಳು ಬರಬಹುದು, ಇಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿ ಇರೋ ಜನರ ಮೇಲೇ ರೇಗಬಹುದು. ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೊಗೊಂಡ್ರೂ ಹೋಗ್ದೆ ಇರೋ ಸುಸ್ತು ಇರಬಹುದು. ಶಾಲೆ ನಡೀತಾನೇ ಇರತ್ತೆ, ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರ್ತಾನೇ ಇರತ್ತೆ, ಆದ್ರೆ ಒಳಗೆ ನೀನು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಗ್ತಾ ಇರ್ತೀಯ.
ಈ ಭಾರ ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ತಪ್ಪೂ ಅಲ್ಲ, ಸೋಮಾರಿತನಾನೂ ಅಲ್ಲ. ಜ್ವರ ಬಂದಾಗ ದೇಹ ಹೇಗೆ ಆಗತ್ತೋ ಹಾಗೆ, ಇದು ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿರೋ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ: ಈ ಕಷ್ಟಗಳು ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಲ್ಲೇ ಶುರು ಆಗ್ತಾವೆ. ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ನಡೆದ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸುಮಾರು ಮೂರರಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೊಂದರೆ 14 ವರ್ಷ ಆಗೋ ಮೊದ್ಲೇ ಶುರು ಆಗತ್ತೆ, ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಭಾಗ 18 ಆಗೋ ಮೊದ್ಲೇ ಶುರು ಆಗತ್ತೆ, ಅಂದ್ರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಈ ಶಾಲಾ ವಯಸ್ಸಲ್ಲೇ.
ಅದಕ್ಕೇ ಇದನ್ನ ಈಗ್ಲೇ ಗಮನಿಸೋದು ಮುಖ್ಯ. ಶಾಲೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಭಾರ ಆಗೋದು ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಮುಗಿಯೋದು ಅಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಸೂಚನೆ, ಸೂಚನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಕ್ಕೆ ಆಗತ್ತೆ.
ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷ. ಹೊರಗಿಂದ ನೋಡಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಇದ್ದಂಗೆ ಕಾಣತ್ತೆ: ಶಾಲೆಗೆ ಬರ್ತಾನೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾನೆ, ಊಟದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಗ್ತಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಒಳಗೆ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದೇಳೋದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಚ್ಚರ ಇದ್ದಂಗೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ತಾ ಮಲಗ್ತಾನೆ, ಆಮೇಲೆ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಏನೂ ಅನಿಸ್ದೆ ಎಳ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನ ಇನ್ನೂ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಇದನ್ನ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು, ಹೇಳಿದ್ರೆ ಜನ ನಾನು ಸುಮ್ನೆ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಂದ್ಕೊಳ್ತಾರೆ ಅಂತ ಪದೇಪದೇ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ.
ಆದಿತ್ಯ ಸುಮ್ನೆ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಹೊತ್ಕೊಂಡಿರೋದು ನಿಜ, ಅದನ್ನ ಸುಮ್ನೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡ್ದೆ ಹೊತ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಅದನ್ನ ಇನ್ನೂ ಭಾರ ಮಾಡ್ತಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಭಾರ ಆಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಜ್ವರ ಬಂದಾಗ ಇಲ್ಲ ಮೂಳೆ ಮುರಿದಾಗ ಹೇಗೆ ಕಾಳಜಿ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ, ಕಾಳಜಿ ಬೇಡೋ ಏನೋ ಒಂದು ನಡೀತಿದೆ ಅಂತ ಅಷ್ಟೇ.
ಮುಂದಿನ ಒಂದೆರಡು ದಿನ, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ತೀರ್ಪು ಕೊಡ್ದೆ ಬರೀ ಗಮನಿಸು. ಭಾರ ಯಾವಾಗ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗತ್ತೆ, ಯಾವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಆಗತ್ತೆ? ಬೆಳಗ್ಗೆನಾ ರಾತ್ರಿನಾ? ಕೆಲವು ಕ್ಲಾಸ್, ಕೆಲವು ಜನ, ಕೆಲವು ಯೋಚನೆ ಬಂದಾಗನಾ? ಇನ್ನೂ ಏನೂ ಸರಿಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ ನೀನು. ನಿನ್ನದೇ ರೀತಿ ಏನು ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದೀಯ ಅಷ್ಟೇ, ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ.
ಒತ್ತಡ, ಭಯ, ಬೇಜಾರಿನ ದಿನ, ಇವೆಲ್ಲಾ ಬೆಳೀತಾ ಆಗೋ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ. ಆದ್ರೆ ಈ ಭಾರ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಉಳ್ಕೊಂಡ್ರೆ, ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನ ನಿದ್ದೆ, ಸ್ನೇಹ, ಶಾಲೆ ಇವನ್ನ ತಡೀಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಇರಬಹುದು.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಷ್ಟದ ದಿನ ಇರತ್ತೆ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಭಯ, ಸ್ನೇಹಿತನ ಜೊತೆ ಜಗಳ, ಕೆಟ್ಟ ರಿಸಲ್ಟ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಬೇಜಾರು, ಇವೆಲ್ಲಾ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಇರೋದೇ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇವು ಕಳೆದೂ ಹೋಗತ್ತೆ. ಆಗಾಗ ಒತ್ತಡ ಅನಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅಲ್ಲ.
ಹಾಗಿದ್ರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯ ಯಾವುದು, ಜಾಸ್ತಿ ಗಮನ ಬೇಕಾಗಿರೋದು ಯಾವುದು, ಅಂತ ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸೋದು? ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಸೂಚನೆ ಅಂದ್ರೆ ಸಮಯ ಮತ್ತೆ ವ್ಯಾಪ್ತಿ. ಬೇಜಾರು, ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ ಖಾಲಿತನ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಉಳ್ಕೊಂಡು, ನಿನ್ನ ನಿದ್ದೆ, ಊಟ, ಸ್ನೇಹ ಇಲ್ಲ ಓದೋ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇವನ್ನ ತಡೀಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಅದನ್ನ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೊಗೊಳ್ಳೋಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಸೂಚನೆ. ಇದು ಸುಮ್ನೆ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡೋದು ಅಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ ಒಬ್ಬನೇ ಹೊತ್ಕೊಳ್ಳೋಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆದಾಗ ಅದನ್ನ ಗಮನಿಸೋದು ಅಷ್ಟೇ.
ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯ.
ನಿನಗೆ ಬೇಜಾರು ಇಲ್ಲ ಒತ್ತಡ ಅನಿಸತ್ತೆ, ಆದ್ರೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ ಅದು ಕಳೆದೂ ಹೋಗತ್ತೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ವಿಷಯ ಇಷ್ಟ ಆಗತ್ತೆ, ನಿದ್ದೆ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಸರಿ ಇರತ್ತೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜೊತೆ ಸಾಗ್ತೀಯ.
ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೊಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದದ್ದು.
ಭಾರ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಉಳ್ಕೊಳ್ಳತ್ತೆ. ನಿದ್ದೆ, ಹಸಿವು ಇಲ್ಲ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಸರಿ ಇರೋಲ್ಲ. ಮೊದ್ಲು ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯ ಖಾಲಿ ಅನಿಸತ್ತೆ. ಜನರಿಂದ ದೂರ ಸರೀತಿದ್ದೀಯ.
ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ಬೇಗ ಕೇಳು.
ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗ್ದೋಯ್ತು ಅನಿಸತ್ತೆ, ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನ ನೀನೇ ನೋಯಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋ ಇಲ್ಲ ಇನ್ನು ಬದುಕೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ಬರತ್ತೆ. ಇದನ್ನ ಎಂದೂ ಒಬ್ಬನೇ ಎದುರಿಸಬೇಡ. ಇವತ್ತೇ ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಹೇಳು.
ಹೇಗಿದ್ರೂ, ಹೇಳೋದೇ ಒಳ್ಳೇದು.
ಇದು ಗಂಭೀರವಾ ಅಂತ ಖಚಿತ ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತೇನಿಲ್ಲ, ಆಮೇಲೆ ಕೇಳಬಹುದು. ಬೇಗ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸುಲಭ ಆಗತ್ತೆ, ಕೊನೆಗೆ ಏನೇ ಆಗ್ಲಿ.
ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಒಂದು ಭಾಗ ನಿನ್ನ ನೀನೇ ನೋಯಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ರೆ, ಇಲ್ಲ ಜೀವನ ಮುಂದುವರಿಸಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಅನಿಸ್ತಿದ್ರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇವತ್ತೇ ಯಾರಾದ್ರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಳು, ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ, ಕೌನ್ಸಿಲರ್ಗೆ, ಇಲ್ಲ ಹೆಲ್ಪ್ಲೈನ್ಗೆ. ನಿನಗೆ ಈಗ್ಲೇ ಬೆಂಬಲ ಸಿಗಬೇಕು, ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ.
ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೇಜಾರು ಎಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿ ಬೇರೆ ಏನೋ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ ನಿಖರವಾದ ಗೆರೆ ಇಲ್ಲ, ಅದನ್ನ ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಕೌನ್ಸಿಲರ್, ಡಾಕ್ಟರ್ ಇರೋದು. ಭಾರ ಕಳೆದೂ ಹೋಗ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗಮನಿಸಿ ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಹೇಳೋದು ನಿನ್ನ ಕೆಲ್ಸ ಅಷ್ಟೇ. ಅದೇನು, ಏನ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಸಹಾಯ ಆಗತ್ತೆ, ಅನ್ನೋದನ್ನ ಪತ್ತೆ ಮಾಡೋದನ್ನ ನೀನು ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಹೇಳೋದು ಅಸಾಧ್ಯ ಅನಿಸಬಹುದು, ಅದರಲ್ಲೂ ಮೊದಲ ಸಲ. ಆದ್ರೆ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅದು ತಾವು ಭಾವಿಸಿದಷ್ಟು ಭಯಂಕರ ಇರೋಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸತ್ತೆ, ಮೊದಲ ಅನುಭವ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ರೆ ಮುಂದಿನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆನೂ ಸುಲಭ ಆಗತ್ತೆ.
ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರೇ ಹೊಟ್ಟೆ ಒಳಗೆ ಹಿಡ್ಕೊಂಡಂಗೆ ಆದ್ರೆ, ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಹಾಗಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಸುಮ್ನೆ ಇರ್ತೀರ ಅಂತ ಸಂಶೋಧಕರು ಯುವಜನರನ್ನ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅದೇ ಉತ್ತರಗಳು ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಬರತ್ತೆ: ನಾಚಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಕೋಚ, ತಾವು ಭಾವಿಸ್ತಿರೋದು ನಿಜವಾದ ಸಮಸ್ಯೆನಾ ಅಲ್ವಾ ಅನ್ನೋ ಗೊಂದಲ, ಮತ್ತೆ ಇದನ್ನ ತಾವೊಬ್ಬರೇ ನಿಭಾಯಿಸ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆಸೆ. ಆ ಭಾವನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದ್ರೆ ಅವೇ, ಸದ್ದಿಲ್ದೆ, ಕಷ್ಟಗಳನ್ನ ಮುಂದುವರಿಯೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡತ್ತೆ.
ಅದೇ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಒಂದು ಆಶಾದಾಯಕ ಭಾಗ ಇಲ್ಲಿದೆ. ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ಯಾರಾದ್ರೂ ಒಬ್ಬರು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಕೊಟ್ರೆ, ಮೊದಲ ಸಲ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅನುಭವ ಒಳ್ಳೇದಾಗಿದ್ರೆ, ಹೇಳೋದು ತುಂಬಾ ಸುಲಭ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ ಯುವಜನರೇ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಮೊದಲ ಮಾತುಕತೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟ. ಆದ್ರೆ ಅದೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನ ಬದಲಿಸೋ ಮಾತುಕತೆ ಆಗತ್ತೆ.
ನಿನಗೆ ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಪದಗಳೇ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಸರಳವಾಗಿ ಇಟ್ಕೊ: "ಈಗೀಗ ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರಾಗ್ತಿದೆ, ಏನ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ." ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಇಲ್ಲ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಮುಂದಿಂದು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಹಲವು ಭಾರತೀಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನ ಒಳಗೇ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ, ಜನ ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾರೆ, ಅಂತ ಕಲಿಸ್ತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಒಬ್ಬ ಸುರಕ್ಷಿತ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಹೇಳೋದು ಅಂದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹೇಳೋದು ಅಲ್ಲ. ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಗಕ್ಕೆ ಇಡೋ ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ.
ಕೊನೆಗೆ ಆದಿತ್ಯ ತಾನು ನಂಬ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಹೇಳಿದ, ಬಹುತೇಕ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ, ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಉಳ್ಕೊಂಡು. ಅವನ ಬಳಿ ಯಾವ ಭಾಷಣಾನೂ ರೆಡಿ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆಗಳು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಆಗಿತ್ತು ಅಂತಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದ. ಮೇಷ್ಟ್ರು ಗಾಬರಿ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಬುದ್ಧಿಮಾತೂ ಹೇಳ್ಲಿಲ್ಲ. ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಂಡ್ರು, ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿ, ಶಾಲೆಯ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಹತ್ರ ಹೋಗಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ರು. ಆಮೇಲೆ ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಹಗುರ ಅನಿಸ್ತು, ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯಾನೂ ಆಯ್ತು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಹೆದ್ರ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ವಿಷಯ ಬರೀ ಐದೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಆಗಿಹೋಗಿತ್ತು.
ನೆನಪಿಟ್ಕೊ
ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಹೇಳೋದು ದುರ್ಬಲತೆ ಅಲ್ಲ, "ಸುಮ್ನೆ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡೋದೂ" ಅಲ್ಲ. ಇದು ನೀನು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ಧೈರ್ಯದ, ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಆ ದೊಡ್ಡವರ ಕೆಲಸ ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಂಡು ನಿಂಗೆ ಬೆಂಬಲ ಹುಡುಕಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋದು, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ತೀರ್ಪು ಕೊಡೋದಲ್ಲ.
ನೀನು ನಂಬೋ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡವರನ್ನ ಯೋಚಿಸು: ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಕೌನ್ಸಿಲರ್, ಕೋಚ್, ಇಲ್ಲ ನೆಂಟರು. ಬರೀ ಒಬ್ಬರು. ಇವತ್ತೇ ಅವರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹೇಳಬಹುದಾದ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸ್ಕೊ, "ನಂಗೆ ಬೇಜಾರಾಗ್ತಿದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿತ್ತು" ಅನ್ನೋ ಅಷ್ಟು ಸರಳ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ. ಆ ವಾಕ್ಯ ರೆಡಿ ಇಟ್ಕೊಂಡ್ರೆ, ನೀನು ಸಿದ್ಧ ಆದಾಗ ಅದನ್ನ ಬಳಸೋದು ತುಂಬಾ ಸುಲಭ ಆಗತ್ತೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ನೋವಾದಾಗ, ಅವರು ಯಾವ ದೊಡ್ಡವರಿಗಿಂತ ಮೊದ್ಲು ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನ ಕಡೆ ತಿರುಗ್ತಾರೆ. ಆ ಸ್ನೇಹಿತ ಆಗಿರೋದು ಮುಖ್ಯ. ನಿನ್ನ ಕೆಲ್ಸ ಏನನ್ನೂ ಸರಿಮಾಡೋದೂ ಅಲ್ಲ, ರೋಗ ಗುರುತಿಸೋದೂ ಅಲ್ಲ. ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಳ್ಳೋದು, ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿರೋದು, ಅವರು ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡವರ ಬಳಿ ತಲುಪೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋದು.
ನಾವು ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳೋಕಿಂತ ಸ್ನೇಹಿತರು ಜಾಸ್ತಿ ಮುಖ್ಯ. ಯುವಜನರು ಆಗಾಗ ಯಾವ ದೊಡ್ಡವರಿಗಿಂತ ಮೊದ್ಲು ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನ ಕಡೆ ತಿರುಗ್ತಾರೆ, ಸ್ನೇಹಿತನ ಕೆಲ್ಸ ಏನನ್ನೂ ಸರಿಮಾಡೋದೂ ಅಲ್ಲ ರೋಗ ಗುರುತಿಸೋದೂ ಅಲ್ಲ, ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಳ್ಳೋದು, ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿರೋದು, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡವರ ಇಲ್ಲ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಬಳಿ ತಲುಪೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋದು. ನೀನು ಥೆರಪಿಸ್ಟ್ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆ ಸ್ನೇಹಿತ ಆಗಿರಬೇಕಷ್ಟೇ, ಅದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ನಿಂಗೆ ಈಗಾಗ್ಲೇ ಗೊತ್ತು.
ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ತಾನು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ, ಇಲ್ಲ ಅವರು ದೂರ ಸರೀತಿರೋದು, ಸುಮ್ನಾಗಿರೋದು, ಇಲ್ಲ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗ್ದೋಯ್ತು ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಿರೋದನ್ನ ನೀನು ಗಮನಿಸಿದ್ರೆ, ಬರೀ ಜೊತೆ ಇರೋದ್ರಿಂದಾನೇ ನೀನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು. ಬೇಗ ಸರಿಮಾಡೋ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡ್ದೆ ಕೇಳ್ಸ್ಕೊ. ಅದನ್ನ ನಗೆ ಆಡಿ ಹಗುರ ಮಾಡ್ಬೇಡ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಡ. ಮತ್ತೆ ಮೃದುವಾಗಿ, ಒಳ್ಳೇತನದಿಂದ, ಅವರು ಒಬ್ಬ ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಹೇಳೋ ಹಾಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರೇ ಹೊತ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡವು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬೆಂಬಲ ಕೊಡಕ್ಕೆ ತರಬೇತಿ ಕೊಡೋ ಶಾಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡತ್ತೆ.
ಆದಿತ್ಯ ಊಟದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸುಮ್ನಾಗ್ತಿರೋದನ್ನ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತ ರೆಹಾನ್ ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಅದನ್ನ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಿನ ಅವನ ಜೊತೆ ಸುಮ್ನೆ ಕೂತ್ಕೊಂಡು, "ಈಗೀಗ ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇರೆ ತರ ಕಾಣ್ತಿದ್ದೀಯ. ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು ಅನಿಸಿದ್ರೆ ನಾನಿದ್ದೀನಿ" ಅಂದ. ಆದಿತ್ಯ ಮೊದ್ಲು ಜಾಸ್ತಿ ಏನೂ ಹೇಳ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಆದ್ಮೇಲೆ, ಆದಿತ್ಯನ ಜೊತೆ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಆಫೀಸ್ವರೆಗೂ ನಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹೊರಗೆ ಕಾದಿದ್ದು ಇದೇ ರೆಹಾನ್. ಅವನು ಏನನ್ನೂ ಸರಿಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ನೋಡ್ಕೊಂಡ ಅಷ್ಟೇ.
ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ಇದೆ, ಅದೂ ಮುಖ್ಯ. ಸ್ನೇಹಿತನ ನೋವನ್ನ ಹೊತ್ಕೊಳ್ಳೋದು ನಿನ್ನ ಮೇಲೂ ಭಾರ ಆಗಬಹುದು, ಅದರಲ್ಲೂ ಅವರು ಒಂದು ಗಂಭೀರ ರಹಸ್ಯ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ ಅಂದ್ರೆ. ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ರೆ, ಅವರು ಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೂ, ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಹೇಳಕ್ಕೆ ನಿಂಗೆ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಅಂಥ ರಹಸ್ಯ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳೋದು ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ತುಂಬಾ ಭಾರ, ಹೇಳೋದು ದ್ರೋಹ ಅಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕೆಲಸ.
ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ರೆ
ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ಎಂದಾದ್ರೂ ತನ್ನ ನೀನೇ ನೋಯಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲ ಬದುಕಿರಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ, ಅದನ್ನ ನಿನ್ನೊಳಗೇ ಇಟ್ಕೊಬೇಡ, ಒಬ್ಬನೇ ನಿಭಾಯಿಸಕ್ಕೂ ಹೋಗ್ಬೇಡ. ಅದೇ ದಿನ ಒಬ್ಬ ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ, ಕೌನ್ಸಿಲರ್ಗೆ, ಇಲ್ಲ ಹೆಲ್ಪ್ಲೈನ್ಗೆ ಹೇಳು. ನೀನು ಅವರ ನಂಬಿಕೆ ಮುರೀತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯ.
ಬೆಂಬಲ ಕೊಡೋ ಸ್ನೇಹಿತ ಆಗಿರೋದು ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರತಿ ಗಂಟೆ ಸಿಗ್ಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು, ಇಲ್ಲ ವಿಷಯ ಕಷ್ಟ ಆದ್ರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅನಿಸ್ಕೊಬೇಕು ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ನೀನು ಆಳವಾಗಿ ಕಾಳಜಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೂ ನಿಂಗೆ ಮಿತಿ ಇರಬಹುದು. ಭಾರವಾದ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ತರಬೇತಿ ಪಡ್ಕೊಂಡಿರೋ ದೊಡ್ಡವರ, ಹೆಲ್ಪ್ಲೈನ್ಗಳ ಕಡೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನ ತೋರ್ಸು. ಆಗ ನೀನು ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿಯೇ ಇರಬಹುದು, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರೋದೂ ಅದೇ, ಅವರ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆಸರೆ ಆಗಿಬಿಡೋ ಬದ್ಲು.
ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಸುತ್ತ ಇರೋ ದೊಡ್ಡವರು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬೇರೆಬೇರೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋ ಬದ್ಲು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ ಸಹಾಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಗತ್ತೆ. ಒಬ್ಬ ಪೋಷಕ, ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಒಬ್ಬ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ತಂಡವಾಗಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹೊತ್ಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಅತ್ಯಂತ ಬಲವಾದ ಬೆಂಬಲ ಅಂದ್ರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೆಲ್ಸ ಅಲ್ಲ, ತಂಡದ ಪ್ರಯತ್ನ. ಜಾಗತಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸಲಹೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆಯೋ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶಾಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಡ ನಿಭಾಯಿಸೋದು, ಸಮಸ್ಯೆ ಬಿಡಿಸೋದು ಇಂಥ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನ ಕಲಿಸ್ತಾವೆ, ಜೊತೆಗೇ ಇಡೀ ಶಾಲೆಯನ್ನ ಸಹಾಯ ಕೇಳಕ್ಕೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗ ಆಗಿ ಮಾಡ್ತಾವೆ. ಪೋಷಕರು, ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಒಂದೇ ದಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಎಳೆದ್ರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಇರೋಕಿಂತ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿರೋ ನಿಂಗೆ ಇದು ಒಳ್ಳೆ ಸುದ್ದಿ. ಅಂದ್ರೆ ನೀನು ಒಬ್ಬರನ್ನ ಆಯ್ಕೊಂಡು, ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಆಶಿಸ್ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವೃತ್ತ ಇರಬಹುದು: ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋ ಒಬ್ಬ ಪೋಷಕ, ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಕೊಡೋ ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ದಾರಿ ತೋರ್ಸೋ ಒಬ್ಬ ಕೌನ್ಸಿಲರ್. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಭಾಗ ಹೊತ್ಕೊಳ್ತಾರೆ.
ಆದಿತ್ಯ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ಅವನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ತೊಗೊಂಡು, ಅವನ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಅವನ ಪೋಷಕರ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆ ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರು. ಅದನ್ನ ಸರಳವಾಗಿ, ಗೌರವದಿಂದ ಇಟ್ಕೊಂಡ್ರು. ಅವನ ಪೋಷಕರು "ಎಷ್ಟು ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಬಂತು" ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಕೇಳೋ ಬದ್ಲು "ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಹೇಗಿದ್ದೀಯ" ಅಂತ ಕೇಳಕ್ಕೆ ಕಲ್ತ್ಕೊಂಡ್ರು. ಕಷ್ಟ ಆದಾಗ ಅವನ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಸಮಯ ಕೊಟ್ರು. ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ವಿಚಾರಿಸ್ತಿದ್ರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಒಬ್ಬರೇ ಹೊತ್ಕೊಳ್ಳಿಲ್ಲ, ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ತಾನು ಬಿರುಕುಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ನಿಂತೋಯ್ತು.
ಭಾರತೀಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರನ್ನ ಒಳ್ಗೆ ಸೇರ್ಸ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಅಪಾಯ ಅನಿಸಬಹುದು, ಅದರಲ್ಲೂ ದೂರೋ ಇಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿಮಾತಿನ ಭಯ ಇದ್ರೆ. ಆ ಮೊದಲ ಕುಟುಂಬದ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ದಾರಿ ತೋರ್ಸಿದ್ರೆ ಒಳ್ಳೇದು, ಆಗ ಅದು ಬೈಗುಳಕ್ಕಿಂತ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋದ್ರಿಂದ ಶುರು ಆಗತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ಈ ನಿಭಾಯಿಸೋ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನ ಕಲಿಸೋ ಶಾಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡತ್ತೆ: ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಧ್ಯಯನದ ಪ್ರಕಾರ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಪಾಠಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಜಾರು ಮತ್ತೆ ಚಿಂತೆ ಸಣ್ಣದಾದ್ರೂ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಆಯ್ತು.
ತಂಡ ಅಂದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಾನೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಏನನ್ನ, ಯಾರ ಜೊತೆ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದ್ರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮಾತೂ ಇರತ್ತೆ. ಒಳ್ಳೆ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಪೋಷಕರ ಇಲ್ಲ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡೋ ಮೊದ್ಲು ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿ ಕೇಳ್ತಾರೆ, ನಿಂಗೆ ಬೆಂಬಲ ಸಿಗಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಆಗೋದನ್ನಷ್ಟೇ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ತಾರೆ. ತಂಡದ ಭಾಗ ಆಗೋದು ಅಂದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಖಾಸಗಿತನ ಕಳ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಅಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕಡೆ ಇರೋ ಜನ ಸಿಗೋದು.
ಇದನ್ನ ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ, ಸಹಾಯ ನೀನು ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳೋಕಿಂತ ಹತ್ರ ಇದೆ. ನಿನ್ನ ತರದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅಂತಾನೇ ಮಾಡಿರೋ ಉಚಿತ, ಗೌಪ್ಯ ದಾರಿಗಳಿವೆ, ಬೇಗ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಜಾಸ್ತಿ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆಯತ್ತೆ.
ಸಹಾಯ ಪಡ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಸೋಲಿನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧ: ಅದು ಜಾಣ, ಧೈರ್ಯದ ಕೆಲ್ಸ, ಅದು ಫಲಿಸತ್ತೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಭಾಯಿಸೋ ದಾರಿಗಳನ್ನ ಕಲಿಯೋದ್ರಿಂದ ನಿಂಗೆ ನಿಜವಾದ ಮುಂದೆಸರಿತ ಸಿಗತ್ತೆ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರ ಅಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ ನಿಜವಾದ ಒಂದು. ಕಷ್ಟ ಇರೋದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಮಾತ್ರ, ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳೋಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಬಾಗಿಲುಗಳಿವೆ.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಪಡೋ ಬಹಳ ಜನ ಯಾವ ಸಹಾಯಾನೂ ತಲುಪೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ, ಬಾಧಿತರಾದವರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗ ಇಲ್ಲ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಜನಕ್ಕೆ ಯಾವ ಚಿಕಿತ್ಸೇನೂ ಸಿಗ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ, ಜನ ಸುಮ್ನೆ ಇರಕ್ಕೆ ನಾಚಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಕಳಂಕ ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣ ಆಗಿತ್ತು. ಕಷ್ಟ ಪಡೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ; ಕೇಳ್ದೆ ಇರೋದು ಇನ್ನೂ ಸಾಮಾನ್ಯ, ಅದನ್ನ ನಾವು ಬದಲಿಸಬಹುದು. ನೀನು ಸಹಾಯ ಕೇಳೋದೇ ಅದನ್ನ ಬದಲಿಸೋ ದಾರಿ.
ನಿನ್ನ ಶಾಲೆಯ ಕೌನ್ಸಿಲರ್.
ನಿನ್ನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿದ್ರೆ, ಇದೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸುಲಭವಾದ ಮೊದಲ ಬಾಗಿಲು. ಗೌಪ್ಯ, ಉಚಿತ, ಅಲ್ಲೇ ಇರತ್ತೆ. ಸುಮ್ನೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟು, ಇಲ್ಲ ಅವರ ಹತ್ರ ತಲುಪಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಸಹಾಯ ಕೇಳು.
ನಂಬಿಕೆ ಇರೋ ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರು.
ನಿನ್ನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಇಲ್ವಾ? ನೀನು ನಂಬೋ ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಹುಡುಕಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ನಿಂಗೆ ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಸುರಕ್ಷಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಕು.
ಒಬ್ಬ ಪೋಷಕ ಇಲ್ಲ ನೆಂಟರು.
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡವರು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಬೇಕಾದ್ರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ತಲುಪಕ್ಕೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಾರೆ.
ಒಂದು ಉಚಿತ ಹೆಲ್ಪ್ಲೈನ್.
ಎಲ್ಲಿಂದಾದ್ರೂ ಉಚಿತವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಹೆಸ್ರು ಹೇಳ್ದೆ ಕರೆ ಮಾಡಬಹುದು. ತರಬೇತಿ ಪಡ್ದ ಜನ ಹಗಲಿರುಳು ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಂಡು ದಾರಿ ತೋರ್ಸ್ತಾರೆ.
ಇದಕ್ಕಂತಾನೇ ಮಾಡಿರೋ ಉಚಿತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆಲ್ಪ್ಲೈನ್ಗಳಿವೆ. ನೀನು Tele MANAS ಗೆ 14416 ನಂಬರ್ಗೆ, ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಿಂದಾದ್ರೂ, ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಕ್ಕೆ ತರಬೇತಿ ಪಡ್ದ ಒಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಬಹುದು. ಇದು ಉಚಿತ, ನಿನ್ನ ಹೆಸ್ರು ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಭಾರವಾದ ಒಂದು ವಾರ ಇರ್ಲಿ, ಒಂದು ಹೆದ್ರಿಕೆಯ ಯೋಚನೆ ಇರ್ಲಿ, ಇಲ್ಲ ಬರೀ ಯಾರಾದ್ರೂ ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಬೇಕು ಅನಿಸ್ಲಿ, ಆ ನಂಬರ್ ಅಲ್ಲೇ ಇದೆ.
ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆ
ಕೇಳೋ ಮೊದ್ಲು ನಿಂಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ತೆ ಆಗಿರಬೇಕು ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ನೀನು ಗಮನಿಸಿದ್ದನ್ನ ತೊಗೊಂಡು ಬಾ: ಏನು ಭಾರ ಅನಿಸತ್ತೆ, ಯಾವಾಗ ಶುರು ಆಯ್ತು, ಏನ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇಲ್ಲ ಕಡಿಮೆ ಆಗತ್ತೆ. ಒಬ್ಬ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಇಲ್ಲ ಡಾಕ್ಟರ್ಗೆ ಬೇಕಾಗಿರೋದೂ ಅದೇ. ಕೇಳೋದು ಅಂದ್ರೆ ನೀನೇ ನಿಭಾಯಿಸೋದನ್ನ ನಿಲ್ಸೋದು ಅಲ್ಲ. ಅದೇ ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸೋದು.
ಈ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಒಂದು ಬಾಗಿಲು ಆಯ್ಕೊಂಡು ಈ ವಾರ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡು. Tele MANAS ನಂಬರ್, 14416, ನಿನ್ನ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡ್ಕೊ. ಇಲ್ಲ ನೀನು ಮಾತಾಡಬಹುದಾದ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡವರ ಹೆಸ್ರು ಬರ್ಕೊ. ಇಲ್ಲ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಒಂದು ನೇರ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳ್ಸು. ಎಲ್ಲಾನೂ ಒಂದೇ ಸಲಕ್ಕೆ ಸರಿಮಾಡ್ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಶುರು ಮಾಡಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಸಾಕು, ಶುರು ಮಾಡೋದೇ ಇಡೀ ವಿಷಯ.
ಈ ಮಾಹಿತಿ ಎಲ್ಲಿಂದ
ಈ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ಗುರುತಿಸಲು ಮತ್ತು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ರೋಗನಿರ್ಣಯವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಜ್ಞರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ.