ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಮತ್ತು ಆತಂಕ

ಬಹುತೇಕ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅದೇ ದೃಶ್ಯ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋ ಮೊದಲೇ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಶುರು ಆಗುತ್ತೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಾನೇ ಸರಿಹೋಗುತ್ತೆ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮುಗಿಯೋದೇ ಇಲ್ಲ, ಪ್ರತಿ ಉತ್ತರ ಬರೀ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷದ ಶಾಂತಿ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಗೇಟಿನ ಹತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು, ಮತ್ತು ಬಿಡೋಕೆ ಒಪ್ಪದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕೈ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತಲುಪೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀವು ಆಗ್ಲೇ ಸುಸ್ತಾಗಿರ್ತೀರಿ, ಮತ್ತು ಜನ ಏನಂದ್ಕೊಳ್ತಾರೋ ಅನ್ನೋ ಸಣ್ಣ ಚಿಂತೆನೂ ಇರುತ್ತೆ.

ಮೊದಲು ಒಂದು ವಿಷಯ ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಆತಂಕ ಪಡೋದು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕಾಣೋ ತುಂಬಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ತೊಂದರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಅದು ಅಪರೂಪದ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಗು ತುಂಟತನ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಈ ತರ ಸತತ ಇರೋ ಭಯ ಇರುತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಒಬ್ಬಂಟಿ ಅಲ್ಲ, ನೀವೂ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಅಲ್ಲ.

ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಥವಾ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ತಜ್ಞರು ಮಾತ್ರ ಹೇಳೋಕೆ ಆಗುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಈ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿನೂ ಹಚ್ಚಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ನೀವು ಮಾಡಬಹುದಾದ್ದು ಇನ್ನೂ ಸರಳ, ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ: ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನ ಗಮನಿಸಿ, ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನ ಎದುರಿಸೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿ.

ಇದಕ್ಕೊಂದು ರೂಪ ಇದೆ, ತಜ್ಞರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಆಗೋ ಒಂದು ಹೆಸರೂ ಇದೆ, ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ಮಾಡೋ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿರೋ ವಿಷಯಗಳೂ ಇವೆ, ಇದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಕಂಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ನೀವು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಊಹಿಸ್ತಾ ಕೂರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆತಂಕ ಅಂದ್ರೆ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಏನು, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಏನು ಅನಿಸುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡೋ ಯಾವ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗುತ್ತೆ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಉಳಿದ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತೆ.

ಒಂದು ಅಪಾಯದ ಗಂಟೆಯನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಊಹಿಸ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಆತಂಕ ಪಡೋ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ, ಮೆದುಳಿನ ಯಾವ ಭಾಗ ಅಪಾಯವನ್ನ ಗುರುತಿಸುತ್ತೋ ಅದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮತ್ತು ಜೋರಾಗಿ ಬಾರಿಸುತ್ತೆ, ಹೆದರೋಂಥದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ರೂ ಸಹ. ಭಯ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ನಿಜ, ಅಪಾಯ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ರೂ ಸಹ. ಹಾಗಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋದು, ಬೇಡ ಅನ್ನೋದು, ಅಳು ಮತ್ತು ಮುಗಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಇವೆಲ್ಲ ಆ ಗಂಟೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿರೋದು, ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಬೇಕಂತಲೇ ಬದುಕನ್ನ ಕಷ್ಟ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕೆ ನೀವು ಕಾರಣ ಅಲ್ಲ. ಇಂಥ ಭಯ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳ ಬೆರಕೆಯಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತೆ: ಮಗುವಿನ ಹುಟ್ಟುಗುಣ, ಅದರ ಜೀವನದ ಅನುಭವಗಳು, ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಇತಿಹಾಸ. ನೀವು ಮಾಡಿದ ಯಾವುದೋ ತಪ್ಪಿನ ಪರಿಣಾಮ ಇದಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ದೂಷಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋದ್ರಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಆಗಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅದು ನಿಜಾನೂ ಅಲ್ಲ.

ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಅಥವಾ ನಾಚಿಕೆ ಸ್ವಭಾವದ ಮಗು, ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಉಳಿಯೋ ಮತ್ತು ಹೊಂದ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ತಗೊಳ್ಳೋ ಮಗು, ಆತಂಕ ಪಡೋ ಮಗು ಆಗೋ ಸಾಧ್ಯತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ. ಆದ್ರೆ ಸ್ವಭಾವ ಅಂದ್ರೆ ಭವಿಷ್ಯ ನಿರ್ಧಾರ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮಗು ಆಗಿದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದರ ಮುಂದಿನ ಬದುಕು ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಆ ಭಯವನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದ್ರಿಂದ ದಾರಿ ತುಂಬಾನೇ ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಮತ್ತು ಇದು ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಭರವಸೆ ಕೊಡೋ ಸುದ್ದಿ.

ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನ ರೇಗಿಸೋ ವರ್ತನೆ, ಆ "ನನ್ನಿಂದ ಆಗಲ್ಲ", ಆ ಬಿಗಿ ಅಪ್ಪುಗೆ, ಆ ಒಣ "ಬೇಡ", ಇದೆಲ್ಲ ಭಯ ಮಾತಾಡ್ತಿರೋದು. ಅದು ಹಠ ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಥವಾ ನೀವು ಮಗುವನ್ನ ಬೆಳೆಸಿದ ರೀತಿಯ ಮೇಲಿನ ತೀರ್ಪೂ ಅಲ್ಲ.

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ದೇಹದೊಳಗೆ ಆತಂಕ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೆ ಅಂತ ಊಹಿಸ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಹೃದಯ ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿಯುತ್ತೆ. ಎದೆ ಬಿಗಿ ಆಗುತ್ತೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ತಳಮಳಿಸುತ್ತೆ. ಮನಸ್ಸು ಮುಂದೆ ಓಡುತ್ತೆ, ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಅತಿ ಕೆಟ್ಟ ಕಥೆ ಕಟ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಮಗು ನಾಟಕ ಮಾಡ್ತಿರೋದು ಅಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ನಿಜವಾದ ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿ, ನೀವು ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಹೆದರಿದಾಗ ನಿಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆಗೋ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿ, ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅದು ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಅಪಾಯ ಅಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಶುರು ಆಗುತ್ತೆ.

ಆ ಬಿಗಿ ಅಪ್ಪುಗೆ, ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಆ "ನನ್ನಿಂದ ಆಗಲ್ಲ", ಇವೆಲ್ಲ ಸುರಕ್ಷಿತ ಅನಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು, ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹತೋಟಿ ಸಾಧಿಸೋ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಅಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಇಲ್ಲೇ ಇರೋದು ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯ. ಹೆದರಿಸೋ ವಿಷಯವನ್ನ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಂಡಾಗ ಬೇಗ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಭಯ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತೆ. ಪ್ರತಿ ಸಲ ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಆ ಹೆದರಿಸೋ ವಿಷಯದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಂಡಾಗ, ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಅಂತ ಆ ಗಂಟೆ ಕಲಿಯುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಸಲ ಅದು ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಬಾರಿಸುತ್ತೆ.

ಇದಕ್ಕೇ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳೋದು ಇಂಥ ಒಂದು ಬಲೆ. ಅದೇ ಆತಂಕದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಸಲ ಉತ್ತರ ಕೊಡೋದು ಪ್ರೀತಿ ಅನಿಸುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಸಮಾಧಾನನೂ ಆಗುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಆ ಸಮಾಧಾನ ಯಾವತ್ತೂ ಉಳಿಯಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳೋದು, ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಅಪಾಯದ್ದಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಪಾರುಮಾಡೋ ಅಗತ್ಯ ಇತ್ತು ಅಂತ ಮೆದುಳಿಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕಲಿಸುತ್ತೆ. ಆತಂಕ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಾಧಾನ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು, ಆಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳೋಕೆ ತುಂಬಾ ಸಲ ಆಗಲ್ಲ. ಅಳು, ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು, ಅಥವಾ ಒಣ "ಬೇಡ", ಇದೇ ಆ ಭಯ ಮಾತಾಡೋ ಒಂದೇ ದಾರಿ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆ ವರ್ತನೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಭಯ ನಿಮಗೆ ಕಂಡಾಗ, ತಾಳ್ಮೆ ಉಳಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋದು ತುಂಬಾ ಸುಲಭ ಆಗುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಈ ತಾಳ್ಮೆ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಇರೋ ತುಂಬಾ ಉಪಯೋಗದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಶುರು ಮಾಡಿ. ಶಾಂತವಾಗಿರೋ ತಂದೆ ಅಥವಾ ತಾಯಿ ಗಾಬರಿ ಆಗಿರೋ ಮಗು ಸಮಾಧಾನ ಆಗೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಸರಿಪಡಿಸೋ ಮೊದಲು ಜೊತೆಗೂಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋದಾಗ, ಅದಕ್ಕೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋಕೆ ಅಥವಾ ತರ್ಕ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಿರ ಧ್ವನಿ, ನಿಮ್ಮ ನಿಧಾನ ಉಸಿರು, ನಿಮ್ಮ ಶಾಂತ ದೇಹ, ಇವು ಯಾವುದೇ ಜಾಣ ಮಾತಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತವೆ. ಮೊದಲು ಆ ಭಾವನೆ ಜೊತೆ ನಿಂತ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸೋದು ಬಿರುಗಾಳಿ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಬಿರುಗಾಳಿ ನಡೀತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲ.

ಆಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಆ ಸಣ್ಣ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬ ಆ ಭಯದ ಸುತ್ತ ಬಾಗಿದಾಗ, ಶಾಲೆ ತಪ್ಪಿಸಿದಾಗ, ಅದೇ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಲ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಬೇಸರ ತಪ್ಪಿಸೋಕೆ ಮಗುವನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸ್ಕೊಂಡಾಗ, ಆಗೆಲ್ಲ ಅದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕುತ್ತೆ. ಆತಂಕದಿಂದ ದಿನಾ ಆಗೋ ತೊಂದರೆಯ ದೊಡ್ಡ ಪಾಲು ಈ ಬಾಗೋದ್ರಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತೆ. ಈ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡೋದ್ರಿಂದ ನೀವು ನಿಷ್ಠುರ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಅದರ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನ ವಾಪಸ್ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೀರಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಅಂದ್ರೆ ಆಸರೆ ಕೊಡೋದು, ಪಾರುಮಾಡೋದು ಅಲ್ಲ. ಪಾರುಮಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ಹೆದರಿಸೋ ವಿಷಯವನ್ನ ತೆಗೆದುಹಾಕೋದು; ಆಸರೆ ಕೊಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ನೀವು ಹತ್ರ ನಿಂತಿರುವಾಗ ಮಗುವಿಗೆ ಅದನ್ನ ಎದುರಿಸೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋದು. ಈ ಕಷ್ಟದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನ ಅದು ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲದು ಅನ್ನೋ ಶಾಂತ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತೋರಿಸಿ: "ಇದು ನಿನಗೆ ಹೆದರಿಕೆ ಅನಿಸ್ತಿದೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ಮತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದ ಇದು ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತಾನೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ಮತ್ತು ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೀನಿ." ಒಂದು ಸಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಧೈರ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಿ, ದೊಡ್ಡ ಜಿಗಿತ ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಬರೀ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನ ಹೊಗಳಿ. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವರಿಸಿದ ಮಗು ಕೂಡ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನೇ ನೀವು ಆಚರಿಸ್ತೀರಿ.

ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಡೆಯೋ ಥೆರಪಿ, ಮತ್ತು ಸೌಲಭ್ಯ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡೋಕೆ ಪೋಷಕರೇ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮಾಡೋ ದಾರಿಗಳು, ಇವೆರಡೂ ನಿಜವಾದ ಸುಧಾರಣೆ ತರ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಪೋಷಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಅದು ಮಗುವಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡೋವಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು. ನೀವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡೋದು ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಮುಖ್ಯ.

ಖಾಲಿ ಲೋಟದಿಂದ ನೀವು ಸುರಿಯೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಆತಂಕ ಪಡೋ ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ಬದುಕುವಾಗ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಬರೋ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಸುಸ್ತು ನಿಜ, ಮತ್ತು ಹಾಗಾಗೋದು ಪೂರ್ತಿ ಸಹಜ ಕೂಡ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆಸರೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ, ದುಡಿದು ಗಳಿಸಬೇಕಾದ ಐಷಾರಾಮಿ ಅಲ್ಲ. ಬಳಲಿದ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿರೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಬೇಕಾಗಿರೋದೇ ಈ ಶಾಂತಿ.

ಇದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ: ಆತಂಕ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ಮನೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನ ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಡ್ತಿಲ್ಲ ತಾನೇ. ಕುಟುಂಬದ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿ, ಹೊರಗೆ ಹೋಗೋದು, ಮಾತುಕತೆ ಕೂಡ, ಇವೆಲ್ಲ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಭಯದ ಸುತ್ತ ಬಾಗ್ತಾ ಹೋಗೋದು ಸುಲಭ, ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಉಳಿದ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಕುಟುಂಬ ಒಂದು ಶಾಂತ ತಂಡವಾಗಿ ಆ ಭಯವನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಎದುರಿಸಿದಾಗಲೇ ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತೆ, ಒಂದು ಮಗು ವಿರುದ್ಧ ಉಳಿದೆಲ್ಲರೂ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲ.

ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆತಂಕವನ್ನೂ ಹಗುರವಾಗಿ, ನಾಚಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಗಮನಿಸಿ. ಭಯ ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಬಹುದು, ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನ ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಓದ್ತಾರೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಪೋಷಕರೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸೋದು ಸಿಗೋ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ನೀವು ಭಯನೇ ಇಲ್ಲದವರಾಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹೆದರಿಸೋ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ದಾಟಿ ಬರಬಹುದು ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ್ರೆ ಸಾಕು.

ಮತ್ತು ಹೊರೆಯನ್ನ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿ, ನಂಬಿಕಸ್ಥ ಸಂಬಂಧಿ, ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಶಾಲೆಯನ್ನ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸ್ಕೊಳ್ಳಿ, ಆಗ ಈ ಎಲ್ಲ ಹೊರೆ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಬೀಳಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಸರೆ ಕೊಡೋ ಕುಟುಂಬದ ಬಳಗ ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ, ಅದನ್ನ ಬಳಸ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಯೋಜನೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರೋ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ, ಒಂದು ಸಂಜೆ ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಆಗೋ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಾಗ ಗದ್ದಲ ಮಾಡದ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಇವರೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಹೊರೆಯನ್ನ ಹಗುರ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇಡ್ತಾರೆ.

ಭಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋದು, ಮಲಗೋದು, ತಿನ್ನೋದು, ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸೋದು ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸೇರೋದನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ಅಥವಾ ಅದು ಹಲವು ವಾರ ಉಳಿದು ತಾನೇ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದಾಗ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ತಜ್ಞರನ್ನ ನೋಡೋದು ಸರಿ. ಬೇಗ ಸಹಾಯ ಕೇಳೋದು ಅತಿ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲ. ಪೋಷಕರು ಮಾಡಬಹುದಾದ ತುಂಬಾ ಜಾಣ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.

ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಮಾತಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆನೇ ಮೊದಲು ಮಾಡೋ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿರೋ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಮತ್ತು ಅದು ತುಂಬಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಔಷಧಿಯ ಬಗ್ಗೆನೂ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಮಾತಾಡಬಹುದು, ಪ್ರತಿ ಮಗುವಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ತೂಗಿ ನೋಡಿ, ಆದ್ರೆ ಇದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಜೊತೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಚರ್ಚೆ, ಯಾವತ್ತೂ ತಾನಾಗಿ ಇಡೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಆಸರೆ ಪಡೆಯುತ್ತೋ ಅಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಾಗ್ತವೆ.

ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿಯ ಗಮನ ಬೇಕಾಗೋ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಯಾವತ್ತಾದ್ರೂ ತನಗೆ ಇನ್ನು ಬದುಕೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ, ತನಗೆ ತಾನೇ ನೋವು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಅಥವಾ ಮಾಯ ಆಗಿಬಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ, ಆ ಮಾತನ್ನ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತಗೊಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಹತ್ರಾನೇ ಇರಿ. ಮಗುವನ್ನ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡಬೇಡಿ, ಅಪಾಯ ಆಗೋ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೂರ ಇಡಿ, ಮತ್ತು ಅದೇ ದಿನ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿ. ಮಗುವಿನ ಈ ಮಾತುಗಳು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡೋವಷ್ಟು ಗಂಭೀರ, ಅದು ಮನಸ್ಸಿಂದ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಭಾಗ ಆಸೆ ಪಡ್ತಿದ್ರೂ ಸಹ.

ನೀವು Tele-MANAS ಗೆ 14416 ನಂಬರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದ್ರೂ, ಹಗಲು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ, ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಉಚಿತ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಆಸರೆಗಾಗಿ, ನಿಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಬಹುದು. ತಕ್ಷಣದ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ. ಸಹಾಯ ಕೇಳೋದು ಶಕ್ತಿಯ ಗುರುತು, ಸೋಲಿನದ್ದಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಆತಂಕ ಪಡೋ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಪೋಷಕರು ತೋರಿಸಬಹುದಾದ ತುಂಬಾ ಧೈರ್ಯದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.